၅ မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကျမတော်တော်အမောပြေလာသလို လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သိနားလည်လာပါတယ်။ ကျမစိတ်ထန်သွားချိန်ကသာ ဘာမှမသိသလို ဖြစ်သွားပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေကို ပြန်ရင်ဆိုင်ဖို့ ကြောက်လန့်လာမိတယ်။ အခုက ကျမတို့လင်မယားအိပ်တဲ့ ကုတင်ကြီးမှာ အခြားယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ မှောက် မှားမိတာလေ။ အလိုတူသည်ဖြစ်စေ၊ မတူသည်ဖြစ်စေ ဒါမျိုးက ကျမလိုမိန်းမသားအတွက် လက်ခံနိုင်စရာမရှိပါ။
အခုလည်း ကျမကိုယ်ပေါ်မှာထပ်ကာ သူက ရှိနေသေးတယ်။ သူ့ကို ကျမဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲ? သူ့ကို ထခိုင်းလိုက်ရင် ကျမနဲ့သူ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရတော့မယ်လေ။ အခုချိန်မှာ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိလောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး၊ ကျမသေတာ သေလိုက်ချင်ပါတော့တယ်။ ရှက်ခြင်း၊ ကြောက်ခြင်း နှစ်ခုရောကာ သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပါတယ်။
သူကတော့ သူ့ငယ်ချင်းမိန်းမချောချောလေးကို အောင်သေအောင်သား စိတ်ကြိုက်စားသုံးပြီးလို့ ရင်ခွင်ထက် မှာတောင် ဇိမ်ယူမှိန်းနေသေးတယ်ရှင်။ ကျမကသာ တွေးရင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းလာကာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာရပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုဆက်နေလို့မှမရတာ။ သူကလည်းမပြောရင် ထမယ့်ပုံမမြင်။ တော်တော်ဇိမ်ယူချင်တဲ့သူ။ လူကိုများ သူ့မယားမှတ်နေလားမသိ။ ကျမကို အတင်းတက်ကျင့်ထားတာကိုများ မေ့နေသလား။ တော်တော်မုန်းစရာကောင်းတဲ့လူ။ သူ့ဟာသူပြီးလို့ အခန်းထဲက ခပ်မြန်မြန်ထွက်သွားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲနော်။
"ကိုသန့်စင်၊ ရှင်ပြီးရင်လည်း ထတော့။ ကျမ လေးလှပြီ။ ပြီးရင် ရှင်အခန်းထဲက ခပ်မြန်မြန်ထွက်သွားစမ်းပါ။ ကျမရှက်လွန်းလို့ပါ..အဟင့်..ဟင့်"
"ဟင်"
ကျမပြောလိုက် မှ အသိဝင်လာပုံနဲ့ သူခေါင်းထောင်ကြည့်ပါတယ်။ ကျမ မျက်နှာချင်း မဆိုင်ရဲလို့ မျက်နှာလွှဲကာ ကြိတ်ငိုနေမိပါတယ်။
"ကြည်ပြာရယ်၊ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ၊ အားလုံးကို့ အပြစ်တွေပါ။ ကြည်ပြာမကျေနပ်ရင် ကိုယ့်ကို သတ်လိုက်ပါ။ မငိုပါတော့နဲ့နော်"
"ဖြစ်ပြီးမှတော့ ရှင့်ကိုသတ်လိုက်လည်း ဘာထူးတော့မှာလဲ၊ နောက်ပိုင်းတာ ကျမနဲ့ မပတ်သတ်တော့ပါနဲ့၊ အခုပဲသွားပါတော့"
"မပတ်သတ်လို့တော့ ကိုယ်မနေနိုင်တော့ဘူး၊ ကို မင်းကို ဟိုးအရင်တည်းက ချစ်ခဲ့တာလေ"
"ရှင်ဘာလို့ အိမ်ထောင်သည်ကို ချစ်ရတာလဲ။ တခြားလွတ်လွတ်ကင်းကင်းတွေ ကြိုက်ပါတော့လား။ ရှင့်ရုပ်ရည်၊ ရှင့်ဂုဏ်ဒပ်နဲ့ ရှင်ကြိုက်တဲ့ အပျိုတွေအများကြီး ရွေးလို့ရနေတာပဲ"
"ကိုလည်း မဖြစ်သင့်မှန်းသိလို့ တခြားသူတွေကို ကြိုက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းကလွဲပြီး ကိုယ်ဘယ်သူ့မှ မချစ်နိုင်ဘူး။ မင်းက ကိုယ့်အတွက် အပျိုတွေထက် ပိုတန်ဖိုးထားပြီး ချစ်ရတဲ့သူပါကွာ"
"အို"
.
.
"ဒါပေမယ့် မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ အခု ရှင့်သူငယ်ချင်းကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရမလဲ ? ရှေ့ဆက် မတိုးပါတော့နဲ့နော်"
"အခု တို့ဖြစ်ကြတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။ ကြည်ပြာ့ကို မပိုင်ဆိုင်ရရင်လည်း ဒါမျိုးချစ်ခွင့်လေးတော့ ရချင်ပါတယ်။ လူမသိသူမသိ ကိုချစ်နေပါရစေနော်"
"အို၊ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီလိုမျိုး အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တာမျိုး ကျမ မလုပ်ချင်ဘူး။"
ရှူးး...
"အို၊ မနမ်းပါတော့နဲ့ ၊ သွားပါတော့ ကိုသန့်စင်ရယ်"
သူကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျမမျက်နှာကို ကိုင်ပြီး နမ်းနေပါတယ်။ နှုတ်ခမ်းကို မနမ်းမိအောင် ကြိုးစားရှောင်နေမိပါတယ်။ ကျမလည်း ၃ ကြိမ်တိုင်တိုင် ကာမခရီး ပြီးဆုံးခဲ့ရတာမို့ အခုချိန်မှာ ကာမမီးတောက်တွေ တော်တော်ငြိမ်သက်သွားပါပြီ။ စိတ်လည်း တည်ငြိမ်သွားပြီမို့ အခုအခြေအနေကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ စဥ္းစားတတ်လာပါပြီ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူအမြန်ပြန်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို့ချော့ပြောဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
"လျောက် မနမ်းပါတော့နဲ့ ကိုသန့်စင်ရယ်၊ ပြန်တော့နော်။ သားကို ဘကြီးဦးပြန်လာပို့ရင် ခက်ကုန်ပါ့မယ်နော်"
"ကို ဒီအခန်းထဲ မဝင်လာခင်ထဲက ကိုကြီးဦးကို ဖုန်းဆက်ပြီးပါပြီ။ ကြည်ပြာနေမကောင်းနေလို့ ညနေ ကိုစာရင်းလာရှင်းမှ ကလေးကို လာခေါ်မယ်လို့ ပြောထားပြီးသားပါ"
"သြော်...ရှင်က ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာပေါ့၊ လူယုတ်မာကြီး။ ကျမကတော့ မောင်နှမအရင်းမရှိလို့ အကိုလို သဘောထားလိုက်ရတာ။
ရှင်ကတော့ တလျောက်လုံး မဟုတ်တာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာကိုး"
"ချစ်မိတာကိုး ကြည်ပြာရဲ့၊ အမြဲတမ်းချစ်ချင်တယ်နော်၊ အဲဒါကိုကြည်ပြာက ခွင့်ပြုမှ ကိုယ်ပြန်မှာ"
"အို၊ အကုန်ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မှာပဲ၊ ကဲ... အခုတော့ ပြန်အုံးနော်၊ နောက်ကိစ္စကတော့ ကျမအေးအေးဆေးဆေး စဥ္းစားပါရစေအုံး။ ကျမတော့ ရပ်တန်းက ရပ်သင့်ပြီ ထင်ပါတယ်လေ"
"ကြည်ပြာဒုက္ခရောက်အောင် ကိုယ်မလုပ်ဘူး ပြောထားတာပဲ။ ကို့ကို ဒါမျိုး လူမသိအောင် ချစ်ခွင့်လေးပဲပေးပါ။ ကျန်တာ ကြည်ပြာ့စိတ်ကြိုက် ကိုယ်နေပါ့မယ်။ နော်...ကြည်ပြာ"
"နေပါအုံး ဒါတွေမပြောချင်သေးဘူး။ ကျမအနေနဲ့ ရှင်အခုလိုလုပ်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှေ့ဆက်ဖို့တော့ ကျမ မရဲဘူး။ အခုတောင် ကိုမျိုးဝင်းအပေါ် ကျမမျက်နှာမပြရဲဘူး။
အဲဒါတွေထားလိုက်ပါအုံး။ သားလေးခေတ်ကို ပြန်လာမပို့သေးလည်း အိပ်ယာခင်းတွေ လဲရလျော်ရအုံးမယ်။ အိပ်ယာတခုလုံးလည်း ညစ်ပတ်နံစော်ကုန်ပြီ"
"ကို ဝိုင်းလုပ်ပေးမယ်လေ"
"မလုပ်ပါနဲ့ ၊ ရှင့်ဟာရှင်သာ ပြန်ပါတော့....
ခဏနေအုံး၊ မထခင် ကျမကို အပေါ်က စောင်လှန်းဆွဲပေးပါအုံး"
"ဟင်! ဘာလို့လဲ"
သူ့ကိုအတင်းထခိုင်းပြီးမှ သတိရလို့ ပြန်တားလိုက်ရတယ်။ အခုကျမပုံက ကုတင်စောင်းမှာ ကိုယ်တဝက်တင်ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်က ကားယားကြီးနဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားတဲ့ ပုံလေ။ သူထရင် ကျမ ဒီလိုပိုးစိုးပက်စပ်ဖြစ်နေတဲ့ပုံကို မမြင်စေချင်ပါ။ ဒါကြောင့် စောင်လှမ်းတောင်းပြီး ကိုယ်ပေါ်မှာ လွှားထားမလို့ပါ။
"ဒီအတိုင်းကြီး စောင်မခြုံနဲ့လေ။ ကြည်ပြာ့ရင်ဘက်ပေါ်မှာ ကိုယ့်လီးရည်တွေ အများကြီးပဲ။ ညစ်ပတ်ကုန်လိမ့်မယ်။ နေအုံး ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးမယ်နော်"
"ဟာ၊ မလုပ်နဲ့။ ရှင်မြင်မှာ ရှက်လို့ စောင်တောင်းတာ၊ ညစ်ပတ်ပလေ့စေ။ ပြန်လျော်လိုက် မယ်"
"ဟ..ဟားး ကြည်ပြာရယ်၊ တကိုယ်လုံး မြင်ဖူးယုံမကလို့ ကြည်ပြာ့အဖုတ်ထဲ ကိုယ့်လီးတောင် ဝင်ပြီးနေတဲ့ဟာ။ ဘာတွေရှက်နေတာလဲ။ အဲအတိုင်းပဲနေ၊ ကို လုပ်ပေးပါ့မယ်"
"ဟာ....မလုပ်ပါနဲ့ဆို၊ ကိုယ့်ဟာကို ရေချိုးလိုက် မယ်၊ ရှင်ပြန်ပါတော့"
အို၊ ကျမဘယ်လို တားတား သူဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အင်းလေ၊ ဂရုမစိုက်လို့လည်း မရရအောင် တက်လိုးခဲ့တာပဲ။ အခုလည်း ကျမကို အထမခံဘဲ လက်တဖက်နဲ့ဖိထားကာ ဘေးစားပွဲပေါ်က သားလေးအတွက်ထားတဲ့ wet tissue ကိုလှန်းယူလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျမလည်ပင်းမှစကာ နို့တွေ၊ ရင်ဘက်တွေကို ဖွဖွလေး လိုက်သုတ်နေပြန်ပါတယ်။
"အို၊ မလုပ်ပါနဲ့ဆို၊ ရှင်တော်တော်ပြောရခက်တာပဲ...အဟင့်"
"မတားပါနဲ့ကွာ၊ ကို့ကြောင့် ညစ်ပတ်နေတာလေ၊ ကိုပြန်ပြီး သန့်ရှင်းပေးချင်လို့ပါ။ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပါနော်"
"အဟင့်...ဟင့်၊ ဒီလောက်ပြောမရလဲ၊ လုပ်...လုပ်၊ ပြီးရင် မြန်မြန်ပြန်တော့"
ကျမလည်း ပြောမရလို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မျက်နှာလွှဲကာ လုပ်ချင်ရာလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ရပါတော့တယ်။ တဖက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်တရားကို လုံးလုံးထည့်မတွက်တဲ့ လူကြီးပါရှင်။ သူသုတ်ပေးနေတဲ့ ပုံကတော့ ညှင်ညှင်တာတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျမရင်သားတစုံနဲ့ နို့သီးလေးတွေကို ဖွဖွလေး ပွတ်သုတ်ပေးနေတာပါ။ ဒီလိုသုတ်ပေးတော့ ကျမမှားယားကျိကျိဖြစ်လာတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူလက်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ရင်တဖိုဖိုနဲ့ လိုက်ပါခံစားနေမိပါတယ်ရှင်။ သတိလွတ်ပြီး ငြီးသံမထွက်ဖို့တော့ အံကြိတ်နေလိုက်ပါတော့တယ်။
ကျမနဲ့ ကိုမျိုးဝင်း ဆက်ဆံပြီးတိုင်းလည်း ကျမက အခုလို တယုတယသုတ်ပေးတတ်ပါတယ်။ ကိုက မခိုင်းပေမယ့် ကျမက မယားတစ်ယောက်ဖြစ်တာမို့ ကိုယ့်လင်ရဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ကျေကျေနပ်နပ် သန့်ရှင်းသုတ်သင်ပေးတတ်ပါတယ်။ ကိုကလည်း ဝမ်းသာကြည်နူးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတတ်ပါတယ်။ အခုတော့ပြောင်းပြန်ပါ။ ယောကျာ်းတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ကို ယုယုယယ သန့်ရှင်းပေးနေတာကို ကြုံနေရတာပါ။ ကျမအနေနဲ့ သူ့အပေါ် မကျေနပ်မှုတွေရှိပေမယ့် သူ့အပြုအမူအပေါ်မှာတော့ ကြည်နူးမှု ဖြစ်သွားမိတာ ဝန်ခံပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ အပေါ်ပိုင်း သန့်ရှင်းပြီးတော့ သူက အောက်ကိုကျနေတဲ့ ခြေနှစ်ဖက်ကို ကုတင်ပေါ်မတင်ပြီး နေရာချပေးနေပါတယ်။ ကျမလည်း အလိုက်သင့်ပဲ သူနေရာချသလို နေလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့မှ သူက ကျမပေါင်နှစ်ဖက်က အရည်တွေ၊ ချွေးတွေကို လိုက်သုတ်ပေးနေပြန်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျမကိုယ်ကို ဟိုဘက်သည်ဘက် စောင်းခိုင်းကာ တင်ပါးတွေကိုပါ လိုက်သုတ်နေပြန်ပါတယ်။ ကျမမှာလည်း သူနဲ့ အရှက်တရား မရှိသလောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီမို့ သူစိတ်တိုင်းကြပဲ ငြိမ်ခံနေလိုက်ပါတယ်။ ပေါင်အတွင်းသားနဲ့ တင်းပါးတွေကို သုတ်ပေးနေချိန်မှာတော့ ရင်ဖိုရလွန်းလို့ ငြီးသံမထွက်စေရန် အံကြိတ်မာန်တင်း ထားရပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူကျမအပေါ်ပိုင်းရော၊ အောက်ပိုင်းအနှံ့ရော လိုက်သုတ်ပေးပေမယ့် ကျမရဲ့ အဖုတ်ဝန်းကျင်ကိုတော့ သူ မသုတ်ပေးပါဘူး။ သူရွံများရွံလို့လား ? သူပဲ အဲနေရာကို အရည်တွေ ထွက်နေတဲ့ကြားက အကြိမ်ကြိမ် နမ်းခဲ့၊ လျှက်ခဲ့သေးတာလေ။ ဘာလို့ပါလိမ့်ဟု ထင်နေစဲမှာပဲ......
ရှူး.. အို....ပလပ်...ပလပ်...ရှလွတ်...အာ့
"ကိုသန့်စင်..အ...မလုပ်နဲ့လေ။ ဒီလောက် ညစ်ပတ်နေတဲ့ဟာကို...အာ"
"ဒီနေရာကို ကိုယ့်လျှာနဲ့ သန့်ရှင်းပေးချင်လို့ပါ...ပလပ်"
ပျွတ်...ပလပ်...အား...ရှလွတ်...ပလပ်...အဟင့်
"အဟင့်...မလုပ်ပါနဲ့ဆို၊ ပြောလို့လည်းမရဘူး။ လူညစ်ပတ်ကြီး...အင့်"
ဒီလောက် ချွေးတွေရော၊ အရည်ပေါင်းစုံရော၊ ညစ်ပတ်နေတာကို လျှက်ပေးနေသေးတယ်ရှင်။ နှစ်ယောက်သား ထွက်ထားတဲ့ အရည်တွေက အများကြီး။ ကျမနှာခေါင်းထဲမှာပါ အနံ့တွေ ရနေတာကို သူမို့ မရွံ့မရှာ။ လျှက်တာကလည်း သာမာန်ကာလျှန်ကာမဟုတ်။ သေသေချာချာ လိုက်လျှက်ပြီး အရည်တွေကို လျှာနဲ့သိမ်းပြီးပါ မြိုချနေပါသေးတယ်။
ကျမမှာ ရှက်တာရော၊ အားနာတာရောပေါင်းပြီး ခေါင်းတောင်ထောင်မကြည့်ရဲတော့လို့ မျက်စိပိတ်ထားရပါတယ်။ သူကသာ သန့်ရှင်းပေးတယ်ပြောပေမယ့် ကျမမှာ အသဲတအေးအေးနဲ့ပါ။ ဒီလိုပုံနဲ့ဆို ကျမနောက်တခါ လိင်စိတ်ကြွလာမှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်။
"ကိုသန့်စင်၊ တော်ပြီနော်။ သားလေးပြန်မရောက်ခင် ကျမ အိပ်ယာခင်းတွေ လျှော်ရအုံးမယ်နော်။ အလုပ်တွေရှိသေးလို့ပါ။ ပြန်ပါတော့နော်"
ပျွတ်...ပလွပ်....ပျွတ်
"နမ်းလို့မဝဘူးကြည်ပြာရယ်၊ ဒါဆို ကိုယ်ပြန်ပါတော့မယ်။ ကျေနပ်ပြီလား"
တော်ပါသေးတယ်။ နောက်ဆုံးကျမအဖုတ်ရဲ့အပေါက်ဝကိုတေ့နမ်းပြီး သူထထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ကျမလည်း အင်္ကျီကိုအတင်း ပြန်စေ့ကာ ကြယ်သီးများ တပ်လိုက်ပါတယ်။ ဘော်ဒီမဝတ်ရသေးတာ အကြောင်းမဟုတ်။ သူ့ရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့မနေချင်။ သူကတော့ လုံချည်ပြန်ဝတ်ပြီး အောက်ကျနေတဲ့ ကျမအတွင်းခံဘောင်းဘီနဲ့ ထမိန်ကို ကောက်ပေးပါတယ်။ ထမိန်ကို ကျမကိုလှန်းပေးပေမယ့် အတွင်းခံကို လက်ကကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်ပါသေးတယ်။ တော်တော် တဏှာရူးတဲ့လူပါ။ ဒါပေမယ့် ကျမရဲ့ညစ်ပတ်နေတဲ့အတွင်းခံကို အဲလိုနမ်းလိုက်တာတွေ့တော့ ရင်ဖိုပြီး အဖုတ်ထဲက လှိုက်ကနဲဖြစ်သွားပါသေးတယ်။
"ဒီဘောင်းဘီလေးကို ကိုယ် အမှတ်တရ ယူသွားမယ်နော်"
"ရှင်၊ အဲလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျမကို ပြန်ပေးပါ"
"ကိုက ကြည်ပြာနဲ့ အမြဲတွေ့နေရတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကိုယ်ကြည်ပြာ့ကိုလွမ်းရင် ကိုယ်တို့နှစ်ဦး စပတ်သတ်ခဲ့တဲ့ ဒီဘောင်းဘီလေးရှူပြီး အာသာဖြေရမှာပေါ့။ မတားပါနဲ့နော်။ ဒါကိုတော့ ကို ယူသွားမယ်"
"ပြောရခက်လိုက်တာနော်၊ ဒါဆိုလည်း လျော်ပြီးသားတာ ယူသွားပါ။ ဒါတော့ ထားခဲ့ပါ"
"ဟာ၊ လျော်ပြီးသားက ဘာလုပ်ရမှာလဲ ? ကိုက ကြည်ပြာရဲ့ အငွေ့အသက်လေးတွေ ပါစေချင်တာလေ။ ဒါပဲယူမယ်"
သူကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကျမစပ်စပိုင်တာကို တချက်နမ်းပြီး ခါးပုံစထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျမလည်း ပြောမရမယ့်အတူတူ ထမိန်ကိုသာ ပြန်စွတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါနဲ့ ကိုယ် ညနေပွဲရုံစာရင်းတွေ လာရှင်းမှ ခေတ်ကို ဝင်ခေါ်လိုက် မယ်လေ"
"ဟင့်အင်း။ သားကို ကျမဖုန်းဆက်ပြီးပဲ ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။ ကိုသန့်စင် ဒီညနေ မလာပါတော့နဲ့"
"ဟင်...ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကျမ အခုဘာမှရင်မဆိုင်ချင်သေးဘူး။ လူလည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ စာရင်းတွေလည်း မကြည့်နိုင်သေးဘူး"
"အင်း၊ ဒါဆို ဒီညနေ မလာတော့ဘူးလေ။ မနက်ဖြန်ကျမှ စာရင်းပေါင်းရှင်းတော့မယ်။ ဒါဖြင့် ကို သွားမယ်နော်"
ဒီလိုနဲ့ သူအခန်းထဲက ထွက်သွားချိန်မှာတော့ ကျမမှာ အိပ်ယာပေါ်ပြန်လှဲရင်း ဖြစ်ခဲ့တာတွေ ပြန်တွေးမိကာ ငိုကြွေးနေမိပါတော့တယ်။ ကျမ၊ ကို့အပေါ်မှာ သစ္စာမဲ့မိပြီ။ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အကြီးဆုံးသော အပြစ်ကို ကျမကျူးလွန်မိတာပါ။ ကိုသန့်စင်က အတင်းတက်ကျင့်တယ်ဆိုပေမယ့် နောက်ပိုင်း သာယာမိတာကို ကျမကိုယ်ကျမ အသိဆုံးပါ။ ကိုယ့်လင်ယောကျာ်းက လင့်ဝတ္တရားကျေပွန်စွာနဲ့ စီးပွားထွက်ရှာနေချိန်မှာ ကျမကတော့ လင်မယားအိပ်ယာထက် မှာတခြားသူနဲ့ ဖောက်ပြန်မိပါပြီ။ ကျမကိုယ် ကျမလည်း ရွံ့ရှာမုန်းတီးမိပါတယ်။ တသက်လုံး သစ္စာရှိရှိ စည်းကမ်းရှိရှိ နေထိုင်ပါ့မယ်လို့ အမြဲမှတ်ယူထားပေမယ့် အခုတော့ ကျမဟာ မိန်းမကောင်း မဟုတ်တော့သလို ခံစားလာရပါတယ်။
ကိုသန့်စင် ပြန်သွားကတည်းက ကျမဟာ ငရဲခန်းကို စတင်ကျရောက်တော့တာပါပဲ။ ငရဲဆိုတာ သေမှကျတတ်တယ် ထင်ခဲ့ပေမယ့် အပြစ်လုပ်ထားသူတစ်ယောက်အတွက်ကတော့ မြင်တွေ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ ငရဲကျနေရသလို စိတ်ဝယ်ခြောက်ခြား တုန်လှုပ်မိနေတတ်ပါတယ်။
လူမသိနိုင်ပါဘူးလို့ ဘယ်လောက်အာမခံခံ ကျမရဲ့ အတွင်းစိတ်ကတော့ အရှက်ကွဲရမှာ၊ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲရမှာကို တွေးပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မိနေပါတယ်။ ကျမ အိပ်ယာခင်းတွေ အသစ်လဲရင်း၊ ဒီအိပ်ယာကို ကြည့်ကာ ပြန်တွေးမိပြီး ကြောက်နေမိတယ်။ အိပ်ယာခင်းတွေ၊ အဝတ်တွေ လျော်ရင်းလည်း တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ ရေချိုးတော့လည်း ကျမတကိုယ်လုံးကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေရင်း ကို့ကိုယ်ကို မသတီသလို ခံစားနေရပါတယ်။
ရေချိုးပြီးတော့လည်း စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့မကပ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကို ပြန်လာရင် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ ?။ သူသိနေမလား စသည်ဖြင့် တွေးတောနေမိကာ ဒီအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ကျမအတွက် နေစရာမရှိသလောက်ကို မလုံခြုံမှုကို ခံစားနေရပါတယ်။ သူများသိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်ဟာကို သိနေတဲ့အဖြစ်မို့ နောင်တတရားနဲ့ ငိုကြွေးနေမိပါတယ်။
တယောက်ထဲနေရတာ ပိုဆိုးလာလို့ ဘကြီးဦးကိုဖုန်းဆက်ပြီး သားလေးကိုလာပို့ခိုင်းရတယ်။ ဘကြီးဦးရောက်လာတော့လည်း စိတ်ကမလုံ။ ဘကြီးဦးက ခေါင်းမူးတာသက်သာပြီလား မေးတာလဲ ဘာတွေဖြေလိုက် မှန်းပင်မသိ။ ပြန်သွားတော့လည်း သားလေးမျက်နှာကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ငိုရပြန်ပါသေးတယ်။ သားလေးကတော့ အိပ်ပျော်သွားရှာပါတယ်။
ကိုမျိုးဝင်းပြန်လာချိန်နီးလေ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက ပိုဆိုးလေပါပဲ။ မှောင်စပြိုးချိန် ကို့ကား ခြံထဲဝင်လာသံဟာ ကျမအတွက် ကမ္ဘာပျက်သလိုပါပဲ။ လုပ်မြဲဖြစ်တဲ့ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ကို့ လက်ဆွဲအိတ်ကို ခေါင်းငုံ့ကာယူပြီး အိမ်ထဲအမြန်ဝင်မိပါတယ်။ ကိုက ခေါင်းမူးတာဘယ်လိုေနသေးလဲလို့ မေးတာလဲ ကောင်းပါတယ်ပဲ ပြန်ပြောနိုင်တယ်။ ပြန်ပြောတဲ့အသံက ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေတာ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပင် ပြန်လန့်မိတယ်။ ကိုကတော့ သတိထားမိပုံ မရပါ။
သူ့ကို ကိုသန့်စင်ဖုန်းဆက်ကြောင်း၊ ကျမသက်သာပါတယ်လို့ပြောကြောင်း၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့စာရင်းတွေ ကျမနေမကောင်းလို့ မနက်ဖြန်မှ အပ်တော့မည်ပြောကြောင်း စသည်ဖြင့် လှန်းပြောနေပါသေးတယ်။ ကိုက ကိုသန့်စင်အကြောင်းပြောချိန်မှာ ကျမမှာ အထိတ်ထိတ်အလန့်လန့်ပါပဲရှင်။ ကျမထမင်းခူးပြီး နေသိပ်မကောင်းသေးလို့ ထမင်းမစားတော့ဘူးလို့ပြောလိုက်ပါတယ်။ ထမင်းစားချင်စိတ်မရှိသလို၊ ကိုနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ထမင်းစားဖို့ရာလည်း စိတ်ကမရဲပါဘူး။ ကိုက နေမကောင်းရင် စောစောနားတော့ပြောလို့ ကျမအိပ်ခန်းထဲ မြန်မြန်ဝင်လိုက်ရပါတယ်။ ဒီညအဖို့ ဒီအိပ်ခန်းထဲမှာ ကျမဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရပါ့မလဲ ?
ကို ဝင်လာပြီးအိပ်တော့လည်း ကျမတဖက်လှည့်ကာ နေလိုက်ပါတယ်။ ကို ကတော့ ကျမ မနက်ဖြန်ဆေးခန်းထပ်သွားခိုင်းနေပါတယ်။ ကျမက ရတယ်၊ မသွားဘူးလို့ ပြောလိုက်ရပါတယ်။ ဆေးခန်းထပ်သွားရင် ကို လိုက် မပို့ဖြစ်ရင် ကိုသန့်စင်ကို အကူအညီတောင်းနေမှာ စိုးလို့ပါ။ ကိုကတော့ စကားစပ်မိရင်း သူ့အကြောင်းတွေပြောနေပါတယ်။
ကိုသန့်စင်နဲ့ကိုက ငယ်ငယ်တည်းက အရမ်းခင်ခဲ့ကြကြောင်း၊ အရင်က ကိုသန့်စင်က ကငွေကြေးသိပ်မပြည့်စုံကြောင်း၊ နောက်ပိုင်းအလုပ်သိပ်ကြိုးစားကြောင်းနဲ့ တော်ကြောင်းတွေကို ချီးကျူးနေပါသေးတယ်။ သြော် ကိုရယ်၊ ရှင်သိပ်ခင်ပြီး၊ သိပ်တော်ကြောင်း ချီးကျူးနေတဲ့ အဲဒီလူက ရှင့်မိန်းမကို ဒီအိပ်ယာပေါ်မှာ အခါခါပြီးအောင် စိတ်ကြိုက်လုပ်သွားတာလေ လို့ပဲ စိတ်ထဲကပြောရင်း မျက်ရည်ကျနေမိပါတော့တယ်။ ကိုကပြောရင်း အိပ်ပျော်သွားပေမယ့် ကျမမှာတော့ ထိတ်လန့်စိုးရွံ့စိတ်နဲ့ အိပ်မပျော်နိုင်ပါ။ အပြစ်လုပ်ထားသူအတွက် ညတာဟာ ရှည်လွန်းလှပါတယ်။
မနက် မိုးလင်းလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ကို့အတွက်နဲ့ သားအတွက် လုပ်စရာရှိတာတွေ လုပ်နေရပေမယ့် စိတ်နဲ့လူနဲ့မကပ်။ ကိုလည်း ပွဲရုံသွား၊ သားလည်း ဘကြီးဦးမိန်းမလာခေါ်သွားချိန်၊ အိမ်မှာ တယောက်တည်းရှိနေစဥ္တလျောက် ရှေ့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲတွေးရင်း ရူးချင်လာပါတယ်။ ဒီလိုအပြစ်တစ်ခုကို ထမ်းပိုးထားရတာမျိုးကို ကြောက်လှပါပြီ။ ညနေ ၃ နာရီခွဲလောက်ရောက်ရင် ကိုသန့်စင် ပွဲရုံစာရင်းများ လာအပ်တော့မည်။ သူနဲ့ အခုနေတုံး လုံးဝမတွေ့ချင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုင်ပိုင်ချ၍ ကိုသန့်စင်ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
"ဟယ်လို၊ ပြောပါခင်ဗျ"
"ဟို....ဟို...ကိုသန့်စင်၊ ကျမ...ကြည်ပြာပါ"
"ကြည်ပြာ၊ ဟာ...ကိုဝမ်းသားလိုက်တာ၊ ကြည်ပြာဘာလို့လဲ၊ ခေါင်းမူးနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် တခုခု ကိစ္စရှိလို့လား၊ ကိုယ်အခု လာရမလား"
"မဟုတ်ဘူး။ မလာပါနဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး"
"ဟင်...ဘာလို့"
"ဒီမှာကိုသန့်စင်၊ ကျမမနေ့က တနေ့လုံးနဲ့ တညလုံး၊ အခုချိန်ထိပဲ အပြစ်ကြီးတစ်ခု ကျူးလွန်သလို အမြဲခံစားနေရတယ်။ ကျမ ကြောက်လှပါပြီ။ ကျမတို့ ဝေးဝေးနေကြရအောင်။ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအားလုံး မေ့ပစ်ပေးပါနော်။ ကျမတောင်းပန်ပါတယ်ရှင်...."
"ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ကြည်ပြာရယ်။ ကြည်ပြာအခုလိုခံစားရတာ ကိုယ့်အပြစ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ဖြစ်ပြီးခဲ့တာတွေအတွက် အဲဒီလောက်မခံစားပါနဲ့ကွာ။ ကိုယ်က ကြည်ပြာ့ကို တိတ်တိတ်လေး ချစ်နေရရင် ကျေနပ်ပါပြီ"
"အို၊ ရှင့်ဟာရှင် ချစ်တာက အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်ချစ်ချင်တဲ့ ပုံစံက ရိုးသားတာမှ မဟုတ်တာ။ ကျမလုံးဝလက် မခံနိုင်ဘူး။ ကျမနဲ့ ဝေးဝေးနေပေးပါ။ ရှင့်ဟာရှင် ချစ်ချင်လည်း အဝေးက ကြိုက်သလောက်ချစ်၊ ကျမနဲ့မဆိုင်ဘူးလေ။ အိမ်ကိုမလာပါတော့နဲ့"
"အိမ်ကိုမလာလို့ မရဘူးလေ။ ပွဲရုံစာရင်းတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"လုပ်ချင်သလိုလုပ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုမျိုးဝင်းပွဲရုံကို သွားအပ်လိုက်"
"မဟုတ်သေးဘူးကြည်ပြာ၊ ခေါင်းအေးအေးထားပြီး စဥ်းစားပါအုံး။ စာရင်းတွေက တလျောက်လုံးကြည်ပြာနဲ့ပဲ သူကလွှဲထားတာလေ။ အခုကြမှ သူ့သွားအပ်တော့ ကိုနဲ့မင်းကြား တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့ပဲဆိုပြီး မျိုးဝင်းက ထင်နေမှာပေါ့။ မနေ့ကတည်းက အမြဲအပ်နေတဲ့စာရင်း လာမအပ်လို့ တမျိုးထင်နေနိုင်တယ်။ အခုဒါပါထပ်ပြီးလုပ်မယ်ဆို မျိုးဝင်းက ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်အပေါ် အထင်လွဲလာနိုင်တယ်။ ကြည်ပြာပြောသလိုလုပ်မှ အားလုံး သံသယဝင်လာလိမ့်မယ်နော်"
သူပြောတာ သေချာစဥ်းစားကြည့်တော့ ဟုတ်နေပါတယ်။ ကျမအပေါ် ကိုက သံသယရှိလာမှာ မဖြစ်စေချင်။ ဒါနဲ့သူ့ကို အိမ်ကိုပဲစာရင်းလာအပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်လို ညနေ ၃ နာရီခွဲလောက်အလာမခံပါ။ ကို ပြန်ရောက်လာမယ့် မှောင်စပျိုးတဲ့အချိန်မှ လာဖို့ပြောရပါတယ်။ ဒါတောင်သူက အင်တင်တင်။ ကျမဘက်က အလျော့မပေးမှ သူလက်ခံလိုက်ပါတယ်။
မှောင်စပျိုးချိန် ကိုပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီ သူရောက်လာပါတယ်။ ကိုကတော့ စာရင်းအပ်တာ ဘာလို့နောက်ကျနေတာလဲမေးတော့ သူအလုပ်များနေတယ်ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကတော့ စကားတပြောပြောနဲ့။ ကျမမှာသာ အနေရခက်နေပါတယ်။ သူ့ကို မကြည့်ရဲသလို ကို့ ကိုလည်းမကြည့်ရဲ။ စာရင်းရှင်းတော့လည်း ကိုကအနားမှာ ထိုင်စကားပြောနေလို့ ကျမမှာ တုန်လှုပ်မှုကို မနည်းထိန်းနေရပါတယ်။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို။ ရယ်ရယ်မောမောနဲ့။ မနေ့က ကျမကို အတင်းတက်ကျင့်ထားတာ သူမဟုတ်သလိုပါပဲ။
ကျမတို့မိန်းကလေးတွေ ကိုယ်နဲ့ကာမပတ်သတ်ထားသူကို လင်ယောကျာ်းလို့သဘောထားရမယ်ဆိုရင် ကျမအဖြစ်က ယောကျာ်းနှစ်ယောက် ဘေးမှာထားပြီး ထိုင်နေရသလိုပါပဲ။ စိတ်ကမလုံပါ။ ကျမလင်ငယ်ထားသလို ဖြစ်နေသလား။ မဟုတ်ဘူး...သူငါ့ကို အတင်းမုဒိန်းကျင့်တာလို့ ကို့ကိုယ်ကို ကာကွယ်ပြီး တွေးနေမိပါတယ်။
နောက်တရက်လည်း ဒီလိုပါပဲ။ သူတို့က အေးဆေးစကားပြောနေကြပေမယ့် ကျမကတော့ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေတုံးပါပဲ။ သူပြန်တော့ ကျမတံခါးလိုက်ပိတ်ချိန် သူကျမကို ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ ကြည်သွားပါတယ်။ မသိရင် အနေဝေးနေရတဲ့ ချစ်သူကို လွမ်းလွန်းလို့ ကြည့်သလိုမျိုးကြီး။ အဲအကြည့်ကိုတွေ့တော့ ကျမတုန်လှုပ်မိပြီး မျက်နှာ မြန်မြန်လွှဲလိုက်ရပါတယ်။ ဘယ်သူက သူ့ချစ်သူမို့ ဒီလိုကြည့်ရတာလဲ။ ကျမမှာ ချစ်ရတဲ့ယောကျာ်းတစ်ယောက်လုံး ရှိတယ်ရှင့် လို့စိတ်ထဲကပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ညအိပ်ယာဝင်တော့ ကိုကပြောလာတယ်။ သန့်စင်ပွဲရုံက မနက်ပိုင်းပဲအလုပ်များတာ။ ညနေ ၃ နာရီဆိုပြန်နေကြ။ ဘယ်တွေသွားနေလို့ ညပိုင်းမှ စာရင်းလာအပ်လည်း မသိဘူးတဲ့။ ရည်းစားများ ရှိနေလားမသိဘူး။ မေးကြည့်ရအုံးမယ်လို့ ပြောနေပါသေးတယ်။ ကျမဘာမှပြန်မပြောပဲ အလိုက်သင့်ပဲနေလိုက်ပါတယ်။ စိတ်ထဲကတော့ ရည်းစားတော့ရှိမရှိ မသိဘူး ယောကျာ်းရေ။ ရှင့်မိန်းမကိုတော့ တခါလုပ်ပြီးလို့ နောက်ထပ် မလုပ်ရအောင် ကျမအတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်နေရတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ချင်ပါတော့တယ်။
ဒီရက်ထဲ ကိုနဲ့ကျမ အိပ်ယာထက်လင်မယားကိစ္စတွေ မရှိကြပါဘူး။ ကို ကိုယ်တိုင်က အလုပ်ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်သလို ကျမခေါင်းမူးတာအရှင်းမပျောက်သေးဘူးဆိုလို့ မလုပ်ဖြစ်တာနေမှာပါ။ ကျမအနေနဲ့ ကိုက လုပ်ဖို့ကြိုးစားလာမှာကို အရမ်းကြောက်နေမိပါတယ်။ ကို အမြဲလုပ်နေတဲ့ အဖုတ်ကို တခြားသူလုပ်သွားလို့ ပုံပျက်နေတာ ကို ရိပ်မိသွားမှာ စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေမိတာပါ။
အိမ်ထောင်သည်မို့ တခြားယောက်နဲ့လုပ်မိလို့ မိန်းမကိုယ် အပေါက်က ဘာမှထူးမသွားဘူးဆိုပေမယ့်လည်း ကျမစိတ်မလုံပါ။ ကိုယ် အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားတဲ့ပစ္စည်း တခြားသူယူကိုင်တာ မြင်ယုံနဲ့ အလိုလိုသိနေတတ်တယ်လေ။ ကိုင်တဲ့သူကလည်း စည်းကမ်းရှိရှိကိုင်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ စိတ်ကြိုက်ရယူသုံးစွဲ သွားတာလေ။ အဲဒီတော့ ကျမအလုပ်ခံခဲ့ရတာ မသိနိုင်ဘူးလို့ဆိုကြပေမယ့်လည်း ကျမစိုးရိမ်နေမိတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း ကျမကိုယ်တိုင်က ခေါင်းမူနေတယ်အကြောင်းပြပြီး ရှောင်နေမိတာပါ။
နောက်နေ့နေ့ခင်းဘက်ကျတော့ ကိုသန့်စင်ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ ကိုမျိုးဝင်းက သူ့ကိုမေးနေတယ်တဲ့။ စာရင်းလာအပ်တာ ဘာလို့ မိုးချုပ်နေတာလဲ။ ရည်းစားရှိလို့လား၊ ဘားလားပေါ့။ သူကြည့်ကောင်းသလို ပြောထားပေမယ့် ကြာလာရင် ကိုမျိုးဝင်း သံသယဝင်လာမှာစိုးတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ကျန်တာထက် အလုပ်အပေါ်မှာ အလွဲသုံးစားလုပ်တယ်လို့ သံသယဝင်လာရင်၊ သူငယ်ချင်းလည်းဖြစ်၊ စီးပွားဖက်လည်းဖြစ်နေလို့ အဲဒါမျိုးမဖြစ်စေချင်ဘူးလို့ ပြောလာပါတယ်။ ဒါကြောင့် အရင်ချိန်ပဲ စာရင်းလာအပ်ပါရစေတဲ့။
သူပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ ညကတောင် ကိုက စာရင်းတွေ အရင်လိုအချိန်လာမအပ်လို့ ကျမကို ပြောနေသေးတယ်လေ။ ဒါကြောင့်ကျမဘက်က အရင်အချိန် ပြန်လာဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျမအပေါ် မရိုးမသား ထပ်မလုပ်ဖို့ကိုလည်း သူ့ကို သေသေချာချာ ဂတိတောင်းလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျမသူ့ကိုမယုံပါ။ ဒါကြောင့်ကျမ အစီအစဥ္တစ်ခု လုပ်ထားပါတယ်။ ဒါကတော့ ကျမသားလေးပါပဲ။ သားလေးက နေ့ခင်းဆို ဘကြီးဦးအိမ်ကပြန်လာကာ ထမင်းစားပြီး ဆော့တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ညနေ ၂ နာရီခွဲ ၃ နာရီလောက်ကျမှ တရေးအိပ်တတ်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ကိုသန့်စင် လာတဲ့အထိ သားလေးကို မသိပ်ပဲ ကျမအနားမှာ ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သားလေးအနားမှာရှိရင် သူလည်း အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။ သားကတော့ သူအိပ်နေကျအချိန် မအိပ်ရပဲ ကိုသန့်စင်ပြန်မှ အိပ်ရတော့မှာပေါ့။ မေမေ့ကို ကင်းစောင့်ပေးပါ သားသားရယ်။
ကိုသန့်စင်လာတော့ သားကို အနားမှာဆော့ခိုင်းကာ စာရင်းများလုပ်ရပါတယ်။ နှစ်ရက်စာဆိုတော့ နည်းနည်းများသွားတယ်။ သားခမျာ သနားစရာပါ။ အိပ်ချိန်မို့ အိပ်ချင်ရက်နဲ့ ကျမက မသိပ်လို့ ထိုင်ရက်အိပ်ငိုက်နေပါတယ်။ ကိုသန့်စင်က ကလေးကဒီအချိန်အမြဲ အိပ်နေကျပါ။ ဟိုမှာအိပ်ငိုက်နေပြီ။ အရင်သိပ်လိုက်ပါလား ပြီးမှ စာရင်းဆက်လုပ်ကြတာပေါ့ လို့ပြောလာပါတယ်။ ကျမက ရတယ်၊ ပြီးမှ သိပ်တော့မယ်လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူလည်း ကျမလုပ်တာကို သဘောပေါက် မှာပါ။ လူက ပြုံးတုံးတုံးနဲ့။ ကလေးက သပ်သပ်ဒုက္ခခံနေရတယ်နော်လို့ ပြုံးပြီးပြောနေသေးတယ်။ ကျမလည်း အမြင်ကပ်ကပ်နဲ့ ဟုတ်တယ်။ လူတွေက ယုံရတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဘက်က ကြိုပြင်ဆင်ကာကွယ်ထားမှ။ မဟုတ်ရင် ကိုယ်ပဲခံရတာလေ လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူက ဟုတ်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်နဲ့ ရယ်ပြီးပြောနေပါသေးတယ်။ သားလေးခမျာတော့ အမေ့ကို ကင်းစောင့်ပေးရင်း အိပ်ငိုက်နေရှာတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါသားရယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ နောက်ရက်လည်း ဒီလိုပုံနဲ့ပဲ ဆက်သွားရပါတယ်။ ကျမအတွက် တော့ ကောင်းပါတယ်။ ၂ နှစ်သားလောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ သားလေးကိုတော့ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေတာေပါ့။ ဒီနှက်ရက်မှာတော့ ကိုသန့်စင်ပုံစံက အေးဆေးပါပဲ။ တခါတလေ ကျမစာရင်းလုပ်နေချိန် သူကျမကို စိုက်ကြည့်နေတာမျိုးတော့ ရှိပါတယ်။ ဒီလိုစိုက်ကြည့်နေတတ်တာ အခုမှ မဟုတ်နိုင်ပါ။ အရင်တည်းက ဒါမျိုးကြည့်နေတတ်ပေမယ့် ကျမဘက်က သူ့ကို တမျိုးမထင်ထားလို့ သတိမထားမိတာ ဖြစ်မှာပါ။
ကျမကလည်း မျက်နှာထား တင်းထားရပါတယ်။ ဒီတော့ သူလည်း စကားစ မရတော့ပါ။ ဒါပေမယ့် သူပြန်ခါနီးတိုင်း ကျမကို ဆွေးဆွေးလေး ကြည်တတ်ပါတယ်။ ကျမ အဲဒီလိုအကြည့်နဲ့ဆုံတိုင်း ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သလိုလို၊ ကြောက်သလိုလို ပြီးတော့ ရင်ဖိုသလိုလို၊ ရှက်သလိုလို၊ စသည်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ခံစားမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။ ဒီလို ရင်ဖိုသလိုလို၊ ရှက်သလိုလို ဖြစ်ရတာကို ကျမကိုယ်ကျမလည်း ဒေါသထွက် မိပါတယ်။ တကယ်ဆို ကျမသူ့ကို ရွံ့မုန်းကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြစ်ရမှာလေ။
ကျမအနေနဲ့ သူနဲ့စာရင်းများ ရှင်းနေချိန်တလျောက်လုံး သူ့မျက်နှာကိုမကြည့်မိရန် ကြိုးစားနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူပြန်လို့ ခြံတံခါးလိုက်ပိတ်တိုင်း သူနဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံမိတတ်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော ကျမတို့နှစ်ဦးကြား စည်းတစ်ခုကို ခြားထားနိုင်ပြီလို့ ကျမယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျမစိတ်သက်သာမှု နည်းနည်းတော့ ရပါတယ်။
ဒီညမှာ ကိုက လင်မယားအတူတူနေချင်နေပုံပါပဲ။ မလုပ်ဖြစ်တာလည်း ကြာနေပြီလေ။ ဒါပေမယ့် ကျမအနေနဲ့ကတော့ ကိုနဲ့ လုပ်ရမှာကို စိုးရိမ်နေတုံးပါပဲ။ ကျမဘယ်လောက် စိုးရိမ်နေနေ ကိုယ့်ရဲ့ယောကျာ်းဖြစ်သူက ဆန္ဒရှိနေတာကို ကျမဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပဲလေ။ အရင်လို နမ်းတာ ပြုတာတွေကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုက ထမိန်လှန်ပြီး လုပ်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကျမစိုးရိမ်သွားပါတယ်။ ကိုက ကျမရဲ့ အဖုတ်လေးကို မမြင်ရအောင် ထမိန်နဲ့ ပြန်ဖုံးထားမိပါတယ်။ ကိုမြင်သွားရင် ကိုသန့်စင်နဲ့ လုပ်ဖြစ်ခဲ့တာကို ရိပ်မိသွားမှာ ကြောက်လို့ပါ။
ကိုကတော့ ကျမကို ကလေးတစ်ယောက်ရပြီးတာတောင် ရှက်နေတုံးပဲလားလို့ ရယ်ပြီးပြောပါတယ်။ ကျမရဲ့ အစိုးရိမ်လွန်နေတဲ့ပုံစံကို ရှက်နေတာလို့ ကိုက ထင်သွားတာနေမှာပါ။ ကိုကလည်း အတင်းကြီးမလုပ်ပါဘူး။ ထမိန်လွတ်နေတဲ့နေရာကနေပဲ အဖုတ်ထဲကို ကို့လီးကြီး ထည့်လိုက်ပါတော့တယ်။ ကျမမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက်တွေးပူကာ ကြောက်လန့်နေတာမို့ ကာမစိတ်မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါ။ ဒါကြောင့် ကာမရှေ့ပြေးအရည်တွေ ထွက် မနေတော့ ကို ထိုးထည့်လိုက်တဲ့အခါ နာလိုက်တာရှင်။ ဒါပေမယ့် ကို မသိရအောင် အသာကြိတ်မှိတ်တာ ခံလိုက်ပါတယ်။
ကိုကတော့ မလုပ်တာကြာလို့ စိတ်ရှိလက်ရှိ လုပ်နေပါတယ်။ ကျမကသာ ကို့မျက်နှာကို ရဲရဲမကြည့်ရဲ။ မျက်နှာလွှဲကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ ကျမမှာ ကာမစိတ်ထဖို့ထက် ကိုသန့်စင်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာကို ကို သိများသွားမလားလို့ စိုးရိမ်စိတ်သာ ကြီးစိုးနေခဲ့ပါတယ်။ အမှားလုပ်ထားသူရဲ့ စိတ်တွင်းမလုံးခြုံမှုက ပင်ပန်းလွန်းလှပါတယ်ရှင်။ ကိုကတော့ ဘာမှမရိပ်မိတဲ့ပုံပါပဲ၊ သူ့ပုံစံအတိုင်း ညှင်ညှင်တာတာပဲ လုပ်နေတာပါ။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကိုပြီးသွားပါတယ်။ အရည်တွေ အထဲမှာပြည့်သွားမှ ကျမသတိပြန်ဝင်လာတာပါ။ ကို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးဖို့ ကျမအထမှာ ကိုက နမ်းပြီး မိန်းမပြီးရဲ့လားလို့ မေးပါတယ်။ ကျမလည်း ပြုံးပြပြီး ဟုတ်ကဲ့လို့ပဲ လိမ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ကျမကိုကျမလည်း သုတ်လိုက်ပါတယ်။ ကိုကတော့ ပင်ပန်းသွားလို့နေမယ် ကျမကိုဖတ်ပြီး မကြာမှီအိပ်ပျော်သွားပါတယ်။
Comments
Post a Comment