ကွေ့ကောက်သော မြစ်အလယ် ဒုတိယတွဲ အပိုင်း ၃၈
ခေတ်လည်း အန်တီယမင်းရဲ့ အဖုတ်ထဲ လက်ကျန်လရည်တွေကို အဖုတ်ပြည့်အောင် ပျစ်ခနဲ ပျစ်ခနဲ ထုတ်ပန်းရင်း ကောင်းနေမိပါတယ်။ ညှစ်ဆွဲပေးနေတဲ့ အဖုတ်လေးထဲ လရည်တွေ တစ်စက် မကျန် ထုတ်ပန်းရတာဟာ အရသာ ထူးကဲလွန်းလှပါတယ်။
အခု သူ့လရည်တွေ ပန်းထည့်နေရတဲ့သူဟာ တစ်သတ်လုံး အဒေါ်တစ်ယောက်လို ချစ်ခင်တွယ်တာခဲ့ရတဲ့ အန်တီယမင်းပါလားဆိုတဲ့ အသိက သူ့စိတ်တွေ ပိုမိုလှုပ်ရှားရပါတယ်။ အရသာလည်း ပိုရှိနေမိပါတယ်။ အန်တီက သူလိုးသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း သူ့လရည်တွေပါ အထည့်ခံပေးနေတာလေ။ ဒီအသိက သူ့ရင်ထဲ ပိုမိုနွေးထွေးပြီး အားရကျေနပ်နေမိတာပါ။
ဒါကြောင့်ပဲ အန်တီရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆက် မှိန်းနေမိပါတယ်။ ပြီးတော့ အန်တီးပါးပြင်နုနုကို နှာခေါင်းနဲ့ ကပ်ပြီး နမ်းရှိုက်ပေးမိပါတယ်။ တစ်ချီပြီးသွားရပေမယ့် အန်တီနဲ့ အခုလို နေရတာကို ကျေနပ်အားရလို့ မဆုံးပါဘူး။ အန်တီအပေါ် စိတ်ရိုင်း၊ စိတ်မိုက်တွေနဲ့ လွန်းကျူးမိခဲ့တာကို အပြစ်တစ်ခုလို မခံစားရတော့ပါဘူး။
ပြီးတော့ ရင်ခုန်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလွန်းတဲ့ အခုအခြေအနေကိုလည်း ထပ်မံရချင်ပါသေးတယ်။ ရိုင်းရိုင်းပြောရရင် အန်တီကို လိုးရတာ မဝသေးပါဘူး။ ထပ်လိုးချင်ပါသေးတယ်။ အခုလို နေရင်းနဲ့ပင် သူ့လီးက အန်တီအဖုတ်ထဲမှာ ပျော့ကျမသွားဘဲ ထပ်မာနေစဲပါ။
ဒီလို တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဖက်လို့ ကာမစည်းစိမ် ခံယူရင်း အမောဖြေနေကြတာ ငါးမိနစ်လောက် ကြာသွားပါတယ်။ ယမင်းမှာ အချိန်နည်းနည်း ကြာလာတာနဲ့အမျှ လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ ခေတ်က သူမရင်ခွင်ပေါ် မှောက်အိပ်ပြီး အနားယူနေချိန်မှာပဲ ရှေ့ဆက်ရင်ဆိုင်ရမှာကို တွေးနေမိပါတယ်။
ဘယ်လိုပင် ဖြစ်ဖြစ် အခုအ�ဖြစ်အပျက်ကို သူမအနေနဲ့ လက် မခံလို့ မရတော့ပါ။ ခေတ်က လွန်ကျူးတယ်ဆိုရင်တောင် သူမကိုယ်တိုင်က လက်ခံခွင့်ပြုမိခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။ တကယ်ဆိုရင် သူမက ပိုမှားတာပါ။ ဒီအမှားကလည်း ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ မှားဖြစ်ခဲ့တာမို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အပြစ်မတင်ချင်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ရှေ့ဆက်ရမယ့် အရေးအတွက်ကတော့ သူမမှာ စဥ္းစားစရာတွေ များရပါပြီ။ ခေတ်နဲ့ သူမကြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဥ္ဟာ အခုချိန်မှာ ပုံစံတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပါပြီ။ တနည်းပြောရရင် ကိုယ့်သားတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့ရတဲ့ ခေတ်လေးဟာ အခုဆိုရင် သူမလင်ငယ် ဖြစ်သွားရပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒီလိုအတွေး ဝင်လာတဲ့အခါ သူမ အရမ်းကို ထိတ်လန့်သွားရပါတယ်။ ဒါကို လုံးဝ လက် မခံနိုင်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ဖောက်ပြန်ဖြစ်ခဲ့မှုကို ရှာကြံပြီး စိတ်ဖြေမယ်ဆိုရင် ဖြေနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒီအပြစ်ကိုလည်း ခံယူရဲပါတယ်။ သူမဘက်က အိမ်ထောင်ရေးကို ဖောက်ပြန်ခဲ့မိတာကိုး။
ဒါပေမယ့် သူမနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ခေတ်လေးရဲ့ဘဝ အညွန့်ချိုးသလို ဖြစ်သွားရတာကိုတော့ အပြစ်ကြီးတစ်ခုလို ခံစားရပါတယ်။ အခုဆိုရင် ခေတ်နဲ့ သူမကြားက ဖြူစင်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ၊ သံယောဇဥ္ တွယ်တာမှုတွေ၊ ဒါတွေအကုန်လုံး အရောင်ဆိုးသွားရပါပြီ။ ခေတ်ရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုဟာ သူမကြောင့် ညစ်စွန်းသွားရပါလားဆိုတဲ့ အသိဟာ ဝမ်းနည်းလာစေပါတယ်။
ပြီးတော့ ကိုကြီးနဲ့ မမမျက်နှာကို ပြန်မြင်ယောင်မိပါတယ်။ မမက ကိုသန့်စင်နဲ့ ဖောက်ပြန်တာက တစ်ပိုင်းပါ။ မမနဲ့ ကိုသန့်စင်အကြားမှာ သူမ မသိတဲ့ အကြောင်းအချက်တွေ ရှိနေမှာပါ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ကိုကြီးနဲ့ မမဟာ သူမရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေ မဟုတ်ပါလား။ ငယ်စဥ္ကတည်းက ညီမတစ်ဦးလို စောင့်ရှောက်ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကိုကြီးအပေါ်မှာ ပြစ်မှားမိသလို ဖြစ်ရတာ ရင်ထဲ အထိခိုက်ဆုံးပါပဲ။
ဒါပေမယ့် အခုအချိန်ကျမှ ဘာတတ်နိုင်တော့မှာလဲ။ ဖြစ်ခဲ့ပြီးတာတွေကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တာလည်း သိပါတယ်။ ရှေ့ဆက် အမှားနွံထဲ တဝဲလည်လည် မဖြစ်ဖို့ဘဲ ကြိုးစားရပါမယ်။ ဒါကလည်း သူမ တစ်ယောက်တည်း မပြီးပါ။ လူငယ်ဖြစ်တဲ့ ခေတ်ကရော ရုန်းထွက်ဖို့ ခက်တဲ့ ရမ္မက်နွံထဲက ထွက်နိုင်ပါ့မလား။
ခေတ်ဘက်ကတော့ ရှေ့ဆက် မမှားဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ပါဘူး။ အခုတောင် သူမရင်ခွင်ပေါ် မှောက်အိပ်ရင်း ဇိမ်ယူကာ သာယာနေတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အဖုတ်ထဲက လီးနွေးနွေးကြီးကလည်း ပြန်မကျသေးပါဘူး။ ခေတ် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း လီးကြီးကပါ လိုက်ပါလို့ တုန်ခါနေပါသေးတယ်။
ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမစကားကို နားထောင်တတ်တဲ့ ခေတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားရပါမယ်။ ပြောမယ့်သာ ပြောရတာပါ။ ခေတ်နဲ့ ပုံမှန်စကားပြန်ပြောဖို့ ခက်နေပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူမက အကြီးဖြစ်တာမို့ ဒီအခြေအနေကို အကောင်းဆုံး ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရပါမယ်။ ခေတ်ရှေ့မှာ ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရပါမယ်။ အခုလို ထပ်လျက်ကြီး နေတာ ကြာရင် နောက်ထပ်မှားဖို့ များပါတယ်။
ဒီအကြောင်းတွေ စဥ္းစားနေရင်းပင် သူမရင်ထဲ ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာရပါတယ်။ ဒါကလည်း ခေတ်ရဲ့ ရင်ခွင်အောက် မှာနေနေရတာ ဖြစ်သလို သူမပါးကို ကပ်ပြီး နမ်းကာ အမောဖြေနေတာကိုး။ ပြီးတော့ သူမအဖုတ်ထဲက လီးကြီးရဲ့ တစ်ဆက်ဆက် တုန်ခါနေမှုကြောင့်လည်း ပါပါတယ်။
ခေတ် လီးကြီး တုန်ခါလိုက်တိုင်း သူမရင်ထဲ အေးခနဲ နွေးခနဲနဲ့ ဖြစ်နေရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရပ်သင့်တာကို အချိန်မှီရပ်ရအောင်လို့ သူမဘက်ကပဲ စကာ.......
"ခေတ်၊ ထတော့ကွာ။ အန်တီ ရင်ဘက်တွေ နာလာပြီ။
ခေတ်လည်း ကျေနပ်ပြီ မဟုတ်လား။
တော်ပြီနော်၊ ထတော့....."
သူမ စကားသံကြားမှ ခေတ်က အမောဖြေနေရာကနေ ရင်ဘက်ချင်းခွာကာ လက်ထောက်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမမျက်နှာကို ရီဝေဝေလေး စိုက်ကြည့်လာပါတယ်။ ဒီအကြည့်မှာ အပြစ်လုပ်ထားမိလို့ စိုးရွံ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေလည်း ပါနေပါတယ်။ ဒီလို သူမကို ကြည့်နေရင်းမှ.....
"Sorry နော် အန်တီ။ ကျနော် ဖိအိပ်ထားမိတယ်..........
....... အန်တီ.......ဟို........"
"ဘာလဲ ခေတ်ရ၊
လုပ်ချင်တာ လုပ်ပြီးတော့ အခုမှ တဟိုဟိုနဲ့......"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျနော် မှားသွားပါတယ်။
အန်တီ.... ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးလားဟင်"
"အွန်း...... ဘယ်လိုပြောရမလဲ ခေတ်ရယ်။
အန်တီ စိတ်ဆိုးလို့ရော ဘာထူးတော့မှာလဲ။
ခေတ်အပေါ် အန်တီ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ....."
"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲဟင်....... "
"ထ အုံးကွာ။ အရည်တွေနဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ညစ်ပတ်နေပြီ။
ထ ပြီးမှ အန်တီ ပြောပြမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့..... "
ယမင်းဘက်က ထကြဖို့ လောဆော်လိုက်ပါတယ်။ မပြောလို့လည်း မဖြစ်။ ခေတ် လီးကြီးက စကားပြောရင်း ပိုကြီးလာသလိုပဲ။ အဖုတ်ထဲမှာ ဟိုထိုး ဒီထိုးနဲ့။ ဒီလို ထိုးပွတ် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ယမင်းမှာ အသဲတွေယားပြီး အဖုတ်ထဲ ဆစ်ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားရပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ လူချင်း ခွာကာ ထထိုင်ခိုင်းရခြင်းပါ။
ခေတ်က ထထိုင်လိုက်ရင်း သူ့လီးကို အဖုတ်ထဲက ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ လီးကျွတ်သွားလို့ ပျွတ်ခနဲ မြည်သံနဲ့အတူ စောက်ရည်၊ လရည်တွေက အဖုတ်ထဲကနေ တလဟော အန်ကျလာပါတော့တယ်။ ကျဆင်းလာတဲ့ အရည်တွေကလည်း မနည်းပါဘူး။ အိပ်ရာခင်းပေါ်မှာ အိုင်ထွန်းနေပါပြီ။
ယမင်းက ထထိုင်လိုက်ရင်း ညစ်ပတ်ပေပွနေတဲ့ သူမကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ကြည့်ရင်း ရှက်ရပါတယ်။ ဆီးခုံ၊ ပေါင်ခြံတစ်ဝိုက် မှာ နှစ်ယောက်သား အရည်တွေက မနည်းမနော ပေပွနေတာပါ။ ခေတ်ကို ကြည့်လိုက် မိတော့လည်း အရည်တရွှဲရွှဲ ပြောင်လက်နေတဲ့ လီးကြီးကို တွေ့ကာ ရင်ဖိုရပြန်ပါတယ်။
လိုးနေကတည်းက ခေတ် လီး ကြီးမှန်း ခံစားသိပေမယ့် သေချာ မကြည့်ဖြစ်ဘူးလေ။ အခု အရည်တွေ ပြောင်လက်နေတဲ့ လီးတန်ကြီးကို အနီးကပ် မြင်ရတော့ အသဲတွေပါ ယားလာပါတယ်။ ခေတ်လီးကြီးက အရွယ်နဲ့ မမျှအောင် ထွားတယ်လို့ ထင်မိပါတယ်။ ကိုသန့်စင်လို လူကြီးဆိုဒ်မျိုးပါ။
ဒီလီးကြီးက သူမအဖုတ်ထဲ ဝင်ခဲ့သလို သုတ်ရည်တွေ ပတ်ဖြန်းထည့်သွင်းသွားပါလားလို့ တွေးမိပြန်တော့ ရင်တွေ ဖိုလာရပြန်ပါတယ်။ ဒီလို ရင်ဖို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာတွေကြောင့်ပဲ မူရင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့နေမိပါတယ်။ ခေတ်ကို ဖျောင်းဖျပြောရအုံးမယ်လေ။ အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင်က ရင်တွေဖို၊ စိတ်တွေလှုပ်ရှားနဲ့ ခက်နေပြန်ပါပြီ။
ပြီးတော့ ခေတ်ရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ဖြစ်နေရတာကို ရှက်ရပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ခါးပေါ်မှာ လုံးတင်နေတဲ့ ရေလဲထမိန်ကို ပြန်ဆွဲချဖုံးရင်း ထိုင်ရက်လေးပဲ ကပိုကရို ရင်လျားလိုက်ရပါတယ်။ ခေတ်ကတော့ သူမ လုပ်နေပုံတွေကို ပြုံးပြီး စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ ဒီက ရှက်နေတာကို ပြုံးကြည့်နေတဲ့ ခေတ်ကို ထုရိုက်ချင်လောက်အောင် အသဲတွေ ယားမိပါတယ်။ တကယ့်လူဆိုးလေး။ ဒါကြောင့်ပဲ ........
"ဘာကြည့်နေတာလဲ။ တော်တော် ကြည့်ကောင်းနေလား။
အန်တီကတော့ ခေတ်ကို ကလေးထင်နေတာ.... ဟွန့်....လူဆိုးလေး"
"ဟီး...... အန်တီက လှတော့ ကြည့်မိတာပေါ့။
ပြီးတော့ အန်တီ ရှက်နေပုံလေးက ချစ်စရာလေး.... ဟီး....."
"ဟင်...... ဒီစကားက ကိုယ့်အန်တီကို ပြောစရာလား....
ခေတ်နော်...... အန်တီက အလိုလိုက်တာကို ထပ်မဆိုးတော့နဲ့။
ကဲ.... မကြည့်ပါတော့နဲ့ ဆိုတာကိုကွာ....."
"ဟင်.... အန်တီကလည်း..... ကျနော်တို့က တစ်ကိုယ်လုံး မြင်ပြီးသားတွေပဲဟာ.....
ခုနလေးတင် အန်တီကို ကျနော် လိုးထားတာလေ။ မရှက်ပါတော့နဲ့..... "
"ဟိတ်..... ဟာကွာ..... ခေတ်.... ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတာလဲ"
"ဟီး.... ဟီး..... sorry.... sorry.....
ဒါပေမယ့် အဲဒါက အမှန်ပဲဟာကို"
"ဟိတ်..... တော်ပြီ၊ တော်ပြီ..... ဆက် မပြောတော့နဲ့"
အရင်တည်းက ရှက်လို့ အနေခက်နေရတဲ့ဟာကို၊ ခေတ်ရဲ့ တစ်တစ်ခွခွ ပြောစကားတွေ ကြားပြီး နားတွေရော၊ မျက်နှာတွေရော ထူပူသွားရပါတယ်။ မှန်တော့မှန်တယ်လေ။ လုပ်နေကြတုန်းကတော့ ခေတ် နှုတ်က လိုးဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တာပါ။
အဲဒီတုန်းကတော့ သူမကိုယ်တိုင် စိတ်တွေ ကြွနေတာမို့ ရှက်စိတ်တွေ သိပ်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလို ကြားရတာကိုတောင် သဘောကျပြီး စိတ်ပိုထန်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါလည်း ကိုသန့်စင်နဲ့ လုပ်ကြတိုင်း သူ့ပါးစပ်က ခပ်ကြမ်းကြမ်း အပြောတွေ ကြိမ်ဖန်များစွာ အပြောခံလာရလို့ ဖြစ်ပါမယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အဲဒီစကားတွေအပေါ်မှာ သာယာတတ်လာပါတယ်။
ဒါကတော့ ကိုယ့်လင်က ပြောတဲ့ ရမ္မက်သံတွေကိုး။ အခုဟာကတော့ ကိုယ့်သားအရွယ်လေးက ပြောတာ ကြားနေရတာလေ။ ပြီးတော့ ခေတ် နှုတ်က လိုးတဲ့အကြောင်း အစဖေါ်လိုက်တာနဲ့ ခုနက နှစ်ကိုယ်တူ ဖြစ်ခဲ့ကြပုံတွေကို မျက်လုံးထဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်မြင်လာမိပါတယ်။
တစ်ယောက်အလိုကို တစ်ယောက်ဖြည့်ပြီး တက်ညီလက်ညီ လိုးခဲ့၊ ခံခဲ့ပုံတွေကို ပြန်မြင်ယောင်ရင်း စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာရပြန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ် အပြောတွေကို တားဆီးရတာပါ။ ခေတ် မျက်နှာကိုလည်း မကြည့်ရဲတော့ပါဘူး။ ခေါင်းကိုငုံ့လို့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်ပြန်ထိန်းနေရပါတယ်။ ဒီလိုပုံနဲ့ ခက်ရပါအုံးမယ်။
"ဟင်.... အန်တီ၊ ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးသွားတာလား။
ခေါင်းကြီး ငုံ့လို့။ ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။
တကယ်တော့ အခုလို ဖြစ်ကြတာ အန်တီ့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။
ကျနော့် အပြစ်တွေချည်းပါ"
ခေတ်ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး တောင်းပန်သံ ကြားတော့ ရင်ထဲ မကောင်းရပြန်ပါဘူး။ ခေတ်လေးကို ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်ဆင်းရဲ မခံစေချင်ခဲ့ဘူးလေ။ ခေတ်နဲ့ ပတ်သတ်ရင် သူမစိတ်တွေ အမြဲနူးညံ့ကြင်နာသွားတတ်ပါတယ်။ အခုလည်း ဝမ်းနည်းစိုးရိမ်သံနဲ့ တောင်းပန်နေတဲ့ ခေတ်ကို မမြင်ရက်တာနဲ့ .....
"ခေတ်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ တကယ်တော့ အန်တီက အကြီးလေ။
မဖြစ်သင့်တာက အန်တီပါ။ အဲဒါကြောင့် ခေတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။
အန်တီ မှားတာပါ။ မမကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ မသိတော့ဘူး"
"အန်တီကလည်း..... ဒီကိစ္စက အမေ မသိနိုင်ပါဘူး။
ကျနော်နဲ့ အန်တီပဲ သိကြမှာလေ"
"ဒါတော့ ဒါပေါ့။ ဒါပေမယ့် မကောင်းမှုဆိုတာ ဆိတ်ကွယ်ရာ မရှိဘူးလေ။
ခေတ်အနေနဲ့က လူငယ်မို့ မှားတတ်တာ အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။
အန်တီက ကိုယ့်တူ၊ ကိုယ့်သားနဲ့ ဖောက်ပြန်မိတာလေ။
အန်တီမှာ အပြစ်ပိုကြီးတယ် မဟုတ်လား"
"ဟို..... ကျနော် ဘယ်လို ပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး။
ကျနော့်ကြောင့် အန်တီ အရမ်းခံစားနေရတာပါ"
"ခေတ်အပြစ် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးသားလေ။
ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်လုံးက နောက်ဆက် မမှားဖို့တော့ အရေးကြီးတယ်။
အန်တီတို့ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာတွေကို မေ့ပစ်လိုက်ရအောင်နော်..... ခေတ်.....
အန်တီ ပြောတာ ကြားလား....."
ယမင်းဆီက ဒီစကားကြားရတော့ ခေတ်မှာ ဝမ်းနည်းတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ လှမ်းကြည့်လာပါတယ်။ သူ့အနေနဲ့ အန်တီစကားကို နားလည်လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုမှ ရထားတာ မကြာသေးတဲ့ အရသာကောင်းကိုလည်း လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရတော့မှာကို မလိုလားသေးပါဘူး။ အခုချိန်ထိ သူ့စိတ်တွေက ထကြွသောင်းကြမ်းစဲ ရှိသေးတာလေ။
ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ချက်ချင်းကြီး မေ့ပစ်ဖို့ကတော့ ဘယ်လွယ်ပါ့မလဲ။ တဖက်က ယမင်းမှာလည်း ခေတ် ဝမ်းနည်းစိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတာကို တွေ့တော့ ရင်ထဲ မကောင်းရပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ်ကို အသေအချာ ဖျောင်းဖျနားချဖို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒီမယ် ခေတ်၊ အန်တီတို့ မဖြစ်သင့်တာ ဖြစ်ခဲကြတာ မှန်တယ်။ ဒါကို ဘာမှ မပြောလိုတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် အန်တီတို့က လုံးဝမသိကြတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။
မိသားစုချင်းက ဒီလောက်ရင်းနှီးချစ်ခင်ခဲ့ကြတာ။
ရှေ့လျောက်လည်း တစ်သတ်လုံး ပတ်သတ်နေကြရအုံးမှာလေ။
ဆက် မှားနေကြရင် ဘယ်သူမှ မသိရင်တောင် အများရှေ့မှာ လိပ်ပြာလုံလုံနဲ့ မျက်နှာချင်း ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား။
ပြီးတော့ မမကို အန်တီက ဘယ်လိုမျက်နှာပြရမလဲ။
ဒီကိစ္စမျိုးက ဆက်ဖြစ်နေကြရင် တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ကြရမှာပဲ။
ဘေးလူက မသိရင်တောင် မိသားစုဝင်တွေက ရိပ်မိလာကြမှာပဲလေ။
အန်တီဘက်က ကိုသန့်စင်ကို ထားလိုက်အုံး။
ခေတ်ရဲ့ ညီမလေးကို ထည့်ပြီး စဥ္းစားအုံးလေ။
သူ့အမေက သူအကိုလို ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ အခုလို ဖြစ်နေတာ သိရင် ခေတ် ညီမလေး ဘယ်လောက်ခံစားရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားကြည့်ပါနော်"
ညီမလေးဆိုတဲ့ အသံကြားမှ ခေတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ ဒီနေ့ အန်တီ့အပေါ် စိတ်ရိုင်း၊ စိတ်မိုက်တွေ စဝင်ကတည်းက ငုဝါကို သူမေ့နေမိပါတယ်။ တဏှာရာဂ ကြီးစိုးသွားတော့ ဆင်ခြင်အသိတွေ လျော့ပါးပျောက်ကွယ်ရတာ မဆန်းပါဘူး။
အခု အန်တီက သတိပေးတော့မှ ငုဝါမျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်မလွှတ်ချင်တော့ပါဘူး။ သူနဲ့ အန်တီတို့ ဖြစ်နေကြတာကို ငုဝါသိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ခံစားနာကျင်ရမလဲ။ ဒီစိတ်ဒဏ်ရာတွေကို သူကောင်းကောင်းကြီး ကြုံတွေခံစားခဲ့ရပြီးပြီလေ။ သူ့လို ယောက်ျားလေးကတောင် ရင်နှင့်အမျှ နာကျင်ကြေကွဲခဲ့ရရင် မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့ ငုဝါသာဆိုရင်...... သူဆက် မတွေးရဲတော့ပါဘူး။
ငုဝါလေးကို ဒီလိုစိတ်ဒဏ်ရာတွေ သူ့ကြောင့် မခံစားရစေချင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ရှေ့လျောက် ဖြတ်သန်းရမယ့် ဘဝမှာလည်း အန်တီနဲ့ ငုဝါလေးတို့ရဲ့ ကြင်နာနွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာတရားကို ဆက်ပြီးရချင်ပါသေးတယ်။ ဒီလိုသာ ဆက် မှားနေကြရင် အန်တီ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာတရားဟာ အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ဆက်ဆံရေးတွေမှာ အရောင်တွေ စွန်းပြီး ညစ်နွမ်းနေတော့မှာလေ။ သူ့ တစ်ဘဝလုံး ရခဲ့တဲ့ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော မေတ္တာတရားကို လိင်စိတ် သာယာမှုသတ်သတ်အတွက်နဲ့တော့ မလဲနိုင်တာ အမှန်ပါ။ ဒါကြောင့်ပဲ အန်တီ့စကားကို နားထောင်ဖို့ သူဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
တစ်ဖက် မှာလည်း လက်ရှိရထားတဲ့ သာယာမှုတွေ အပြီးတိုင် ပျောက်ဆုံးရတော့မှာကို မလိုလားတဲ့ စိတ်ကရှိနေပြန်ပါသေးတယ်။ တပ်မက္မှုပြင်းလွန်းတဲ့ ရမ္မက်တဏှာကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူ့စိတ်တွေ ဝေဝါးနေမိပါတယ်။
ယမင်းမှာလည်း ဝမ်းနည်းစိတ်မကောင်း ဖြစ်ကာ မှိုင်ကျသွားတဲ့ ခေတ်မျက်နှာချောချောလေးကို ကြည့်ကာ ခံစားနာကျင်ရပါတယ်။ သမီးလေး ငုဝါကို ထည့်ပြောလိုက် မှ ခေတ်ပုံစံက နောင်တရတဲ့ပုံ ဖြစ်သွားရတာပါ။ ငုဝါလေးအပေါ် ခေတ်ရဲ့ ကြင်နာဂရုစိုက် မှု ဘယ်လောက်ကြီးသလဲဆိုတာ သူမအသိဆုံးပါပဲ။
အခုတော့ ဒီလိုလူငယ်တစ်ယောက်ကို နာကျင်ခံစားရအောင် သူမ လုပ်ခဲ့မိပါပြီ။ အစကတည်းက သူမကသာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ဆူပူခဲ့ရင် ခေတ်က ရှေ့ဆက် တိုးရဲမယ် မထင်ပါ။ အခုတော့ ခေတ်ရဲ့ ရယူလိုမှုနဲ့ သူမရဲ့ တောင့်တလိုလားမှုတို့ ထိတ်တိုက်တွေ့မှုက ခံစားနာကျင်စရာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရပါပြီ။
ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ်လေးကို အပြစ်မမြင်ရက်ဘဲ ခံစားနာကျင်နေရတာတွေကို ပြေပျောက်စေချင်ပါတယ်။ ကိုသန့်စင်ကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာတွေ တစ်သတ်လုံး ရခဲ့တဲ့ ကလေးကို သူမကြောင့် ထပ်ပြီး ဝေဒနာဆိုးတွေ မခံစားစေချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ် ခေါင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ရင်း ......
"ခေတ်၊ အန်တီပြောတာကို အရမ်းခံစားသွားရလား"
"အန်တီပြောတာကို ကျနော် လက်ခံပါတယ်။
နောက်ဆိုရင် အန်တီ့အပေါ် စိတ်ရိုင်းတွေ မဝင်ရအောင် ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်။
ဒါပေမယ့် အခုတော့......"
"အခုတော့ ဘာဖြစ်လဲ ခေတ်ရ..... ဟင် ...... အို"
စကားပြောနေရင်းမှ လက်ရှိဖြစ်နေပုံ အနေအထားကို တွေးမိကာ ယမင်း ရှက်အန်းအန်း ဖြစ်သွားရပါတော့တယ်။ ခေတ်လေး ခံစားနေရတာတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်တဲ့ ဇောကြီးနေတာနဲ့ ခေတ်ခေါင်းကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်း ဖက်ထားခဲ့တာလေ။ ဒီအပြုအမူက ဟိုးအရင်တည်းက လုပ်နေမြဲပါ။ ခေတ်လေး အားငယ်ဝမ်းနည်းတိုင်း ထွေးပွေးနှစ်သိမ့်နေကျလေ။
အခုအခြေအနေကတော့ တစ်မျိုးဖြစ်နေပါတယ်။ သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ကပိုကရို ရင်လျားထားတဲ့ ထမိန်ပဲ ရှိနေတာလေ။ ခေတ်ဆိုရင် ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့။ ဒီတော့ အသားချင်း ထိနေတာပေါ့။ သူမရင်ခွင်ထဲ ထွေးပိုက်ထားတဲ့ ခေတ်ခေါင်းကလည်း အငြိမ်မနေပါဘူး။ တိုးဝှေ့နေတာပါ။
ဒီတော့ မခိုင်တခိုင် ထမိန်လေးက ပြေလျော့သွားရပြီပေါ့။ ခေတ်ရဲ့ ဝင်သက်၊ ထွက်သက် လေတွေက သူမရင်ညွှန့်ကြားကို တိုးဝင်ထိခတ်နေပါတယ်။ ဒီအခါမှာ အသဲတွေ ယားပြီး လူက ဖျဥ္းခနဲ၊ ဖြန်းခနဲ ဖြစ်နေရပါတယ်။ ခေတ်နှာခေါင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက သူမရင်သားနှစ်ဖက်ကြားကို ဆော့မြှူကစားနေသလို ခံစားနေရပါတယ်။
သူမ အမှတ်တမဲ့ လုပ်မိတာဟာ မီးပုံကို ဓာတ်ဆီလောင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားရပါတယ်။ ပြီးတော့ ခေတ်လေးက ငယ်ငယ်ကလို သူမကို ချွဲနွဲ့နေတဲ့ အရွယ်မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ မကြာသေးခင်ကပဲ သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တက်ပြီး အကောင်းဆုံး အရသာတွေ ပေးစွမ်းခဲ့တဲ့ လူပျိုလေး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
လက်ရှိ အနေအထားကို ဆက်စပ်တွေးမိပြီး သူမ အမှားကို သိမြင်လိုက်ရပါတယ်။ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ပုံ ဖြစ်နေလို့ ရင်ခွင်ထဲ ထွေးပိုက်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးနေတာကို အငြိမ်မနေတဲ့ ခေတ်ကို အူတွေယားပြီး ထုရိုက်ချင်မိပါတယ်။
"ဟိတ်..... ဟာကွာ၊ ခေတ်..... အန်တီက အကောင်းနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့ဟာကို.....
ခေါင်းက အငြိမ်မနေဘူး.......
တော်တော်ဆိုးတဲ့ ကောင်လေးပဲ..... ထတော့...."
"ဟီး..... မထသေးပါဘူး။ ဒီလိုလေး နေရတာ ဝမ်းနည်းနေတာတွေပါ ပျောက်သွားတယ်။
ခဏလေးပါ အန်တီရယ်..... နော်"
"အို့...... အိုကွာ.... ခေတ်ရာ"
ခေတ်လည်း ဒီလို ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အန်တီကလည်း သူဝမ်းနည်းနေလို့ အရင်လို နှစ်သိမ့်ချော့မြှူပေးတာကို သိပါတယ်။ သူကလည်း အန်တီရင်ခွင်ထဲ ဝင်ပြီးနေရရင် သူ့နားကျည်း ခံပြင်းမှုတွေ တဒင်္ဂ ငြိမ်းအေးမေ့ပျောက်တတ်တယ် မဟုတ်ပါလား။
ဒါကြောင့်ပဲ ရင်ခွင်ထဲ ဝင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လို့ နေမိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အထိအတွေ့က သူ့စိတ်ကို မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေရပါတယ်။ သူ့ထွက်သက်လေများဟာ အန်တီ့ရင်သားလေးများနဲ့ ထိခတ်ပြီး သူ့ဆီ ပြန်ရိုက်ခတ်နေတယ်လေ။ သူ ရှူသွင်းတဲ့ လေထဲမှာလည်း အန်တီရဲ့ ကိုယ်သင်းနံ့တွေ ပါဝင်နေတယ်လေ။
အဲဒီတော့ သူ့စိတ်တွေ ပြန်လည်လှုပ်ရှူးပြီး ကြည်နူးရတာပေါ့။ ပြီးတော့ သူ့ပါးနဲ့ ထိနေတဲ့ အန်တီရင်သား ဖွေးအိအိလေးတွေဟာ ရင်ထဲ ဗလောင်ဆူအောင် ဖြစ်လာစေရပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အန်တီ ရင်ညွှန့်နဲ့ ရင်သားများအပေါ် ခေါင်းကို တိုးဝှေ့လို့ မထိတထိ နမ်းရှိုက်အရသာခံနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလိုနေမိတော့လည်း သူ့ကာမစိတ်တွေ ပြန်လည်ပြီး ထန်လာရပြန်ပါတယ်။ ပထမတစ်ခါပြီးကတည်းက အားမရသေးတာမို့ သူ့လီးကလည်း ထိုးထိုးထောင်ထောင်နဲ့ ပြန်ဖြစ်လာရပါတယ်။ သူ့အပြုအမူတွေကို အန်တီက သတိထားမိလာလို့ သူ့ကို လူချင်းခွာခိုင်းနေပါပြီ။
ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်တွေ ထန်ပြီး မနေနိုင်တော့တာမို့ ရသလောက် ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အန်တီ့နို့အုံဖွေးဖွေးကို လက်နဲ့ပွတ်သပ်ကာ ခပ်ဆက်ဆက်လေး ညှစ်လိုက်ပါတယ်။ တဆက်တည်း နို့သီးထိပ်ခေါင်းကို လျှာနဲ့ သိမ်းလျက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနဲ့ ငုံကာ စုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ရှလွတ်..... ပျွတ်..... ပလွပ်..... ပျွတ်....
"အာ့..... အို့....ခေတ်...... အင်း......
အသဲတွေ ယားတယ်ကွာ.... ကလေးကျနေတာပဲ..... အဟင့်......"
နို့သီးခေါင်းကို ခပ်မျှင်းမျှင်းလေး စို့ပေး၊ စုပ်ပေးလိုက်တော့ ယမင်းမှာ မခံနိုင်အောင် အသဲတွေ ယားလာရပါတယ်။ ပြီးတော့ ခေတ်က ရင်သားတွေကို လက်ဝါးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ကာ သာသာလေး ဖျစ်ညှစ်ပေးနေသေးတာလေ။
ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ်ခေါင်းကို လက်နဲ့ ပွေ့ကိုင်ရင်း ရင်ဘက်က အလိုလို ကြွတက်လာရပါတယ်။ ခါးကော့ ရင်ကြွပြီး ခေတ်ရဲ့ အဆက် မပြတ် တိုက်စစ်ဆင်မှုတွေကို တအီးအီး ညည်းညူနေရပါတော့တယ်။
ပျွတ်.... ပျွတ်.... အီး...... ရှလွတ်.... ရွှတ်.... ဟင့်..... ပျွတ်.... အ.....
"ခေတ်.... ဟင့်..... တော်ပြီလေ..... အန်တီတို့....
အင်း... ဆက် မမှားတော့ဘူးလေ.... အာ့.... ခေတ်......"
"အန်တီပြောတာကို ကျနော် လက်ခံပါတယ်။
နောက်ဆို အန်တီအပေါ်မှာ ရိုးရိုးသားသား နေပါမယ့်။
ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ရက်တော့ ကျနော့်ကို အားရအောင် ချစ်ခွင့်ပေးပါနော်။
ကျနော် အားမရသေးလို့ပါ..... နော်"
ပျွတ်.... အာ့..... အိုကွာ....
ခေတ်ရဲ့ အငမ်းမရ နို့စို့ချက်တွေ၊ ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်မှုတွေအကြား အားတင်းရင်း စိတ်တွေ ထိန်းဖို့ ပြောလိုက်ရတာပါ။ ဒါပေမယ့် ခေတ်ကတော့ သူမကို ဒီနေ့တစ်ရက်လောက် ဆက်ချစ်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေပြန်ပါပြီ။
ခေတ်က ပါးစပ်ကသာ တောင်းဆိုနေပေမယ့် လက်ကတော့ အနားမပေးပါဘူ။ သူမရင်တွေ ကြွတက်သွားရအောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်ရင်း ခွင့်တောင်းနေတာပါ။ သူပြောချင်ရာ ပြောပြီးတော့လည်း နို့တွေကို လျက်စို့ရင်း လျှာနဲ့ သိမ်းလျက်ကာ ကစားနေပါတော့တယ်။
ဒီတော့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအချဥ္ တွေဟာ ဖြိုးခနဲ၊ ဖျဥ္းခနဲနဲ့ မရိုးမရွ ဖြစ်လာရပါတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပုရွက်ဆိတ်တက်သလို ရွစိရွစိနဲ့ အနေရခက်လာရပါတယ်။ ခေတ်နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အသဲ၊ အူတွေ ပြုတ်ပါသွားသလား ထင်ရတဲ့အထိပါပဲ။
ခေတ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်း၊ လက်ချောင်းလေးတွေရဲ့ အထိအတွေ့အောက် မှာ ကော့ပျံလူးလွန့်ရင်း ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်လာရပြန်ပါပြီ။ တစ်ခါပြီးထားလို့ ကျေနပ်အားရပြီ ထင်နေတဲ့ အဖုတ်လေးကလည်း ဆစ်ခနဲ၊ ဆစ်ခနဲ နဲ့ လှိုက်ကာ ယားတက်လာရပါတယ်။
သေချာတာကတော့ သူမခန္ဓာကိုယ်ဟာ သူမရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ ရုန်းထွက် လွတ်မြောက်ဖို့ စိုင်းပြင်းနေပါပြီ။ တဖက် မှာလည်း ဒီလို ဖြစ်နေရတာကိုပဲ စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေမိတာပါ။ ခေတ်ရဲ့လမ်းပြခေါ်ဆောင်မှု နောက်ကို လိုက်ပါဖို့ရာ အသိစိတ် ခပ်ပါးပါးသာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။
နောင်အခါတွေမှာလည်း သူမတို့ နှစ်ယောက် ဒီလို အထိအတွေ့တွေအောက် မှာ ထပ်မှားဖြစ်ကြမှာကို ကြောက်နေမိပါတယ်။ တက်လာတဲ့ ကာမစိတ်အဟုန်ကလည်း ခေတ် ရှေ့ဆောင်သမျှ လိုက်ပါရင်း အသိမဲ့ကာမဘုံထဲမှာ ပျော်ပျော်ကြီး စံမြန်းချင်ပါသေးတယ်။
အခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရမ္မက်ဆန္ဒ အရှိန်အဟုန်နဲ့ နောင်အရှည်ကို မျှော်တွေးပြီး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တို့ကြားမှာ ချောင်ပိတ်မိနေပါတယ်။ သူမ တစ်ခုခုကို ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ရပါမယ်။ လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ကာမစိတ်အဟုန်ကလည်း ကြီးလွန်းနေပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ.......
"ခေတ်၊ ခဏလေး..... အန်တီပြောတာ နားထောင်အုံး။
ခဏရပ်အုံးနော်...."
"ပျွတ်.... ရွှတ်...... အန်တီ ဘာပြောမလို့လဲ"
"ဒီနေ့တစ်ရက်ပြီးရင် အန်တီတို့ ဆက် မမှားတော့ဘူးလို့ ခေတ် ဂတိပေးမလား။
အန်တီတို့ အရင်လို ဖြူဖြူစင်စင် ပြန်နေပါ့မယ်လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်ပါ့မလား"
"စိတ်ချပါ အန်တီရယ်။ ကျနော်လည်း အန်တီဆုံးမတာ ကြားကတည်းက နောင်တရနေတာပါ။
ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ရက်တော့ ကျနော့်စိတ်တွေ လွတ်လပ်ခွင့်ပြုပါ။
ကျနော့် စိတ်ကြိုက် ချစ်ပြီးသွားရင် မနက်ဖြန်ကစပြီး အန်တီ့အပေါ် ကိုယ့်အဒေါ်ရင်းလို သဘောထားပါ့မယ်။
ဒီနေ့တော့ ကျနော့်ကို ရိုင်းစိုင်းခွင့် ပေးပါနော်။
အန်တီ့ကို ကျနော် ချစ်ရတာ မဝသေးဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ရပ်လိုက်ရရင် ကျနော် ရူးရလိမ့်မယ်"
"အို..... ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ။
ခေတ်လေး လိမ္မာတာ အန်တီသိတာပေါ့။
ပြီးတော့ ခေတ်က အန်တီ့စကားကို တစ်သတ်လုံး နားထောင်လာတာပဲ။
ခေတ်ကို အန်တီ ယုံပါတယ်။ ခေတ်က လူငယ်ဆိုတော့ အခုအထိအတွေ့ကို အားမရနိုင်သေးတာလည်း အန်တီ နားလည်ပါတယ်။
အတွေ့အကြုံမှ မရှိသေးတာကိုး။ ဒီကိစ္စတွေက အမြဲတမ်း အားကြီးပြီး ရှာကြံနေရင် မှားလိမ့်မယ်။
အရွယ်မတိုင်ခင်မှာ လိင်ကိစ္စကို အရမ်းကြီး ရူးသွပ်စွဲလမ်းနေရင် အမှားတွေ ကြုံရလိမ့်မယ်။
ခေတ်ကို အဲလိုလူမျိုး အန်တီ မဖြစ်စေချင်ဘူး။
နောက်ဆိုရင် ဘယ်အမျိုးသမီးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စမျိုးတွေကို ထိန်းသိမ်းပါ့မယ်လို့ အန်တီ့ကို ဂတိပေးမလား"
ယမင်း အမြင်မှာ ခေတ်ဟာ မိန်းမကိစ္စ အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့ လူပျိုပေါက်လေးပေါ့။ ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ်ကို စိုးရိမ်ပြီး၊ မမှားသင့်တာ မမှားအောင် ဆုံးမနေမိပါတယ်။ လိင်စိတ် သာယာမှုကို ရှာကြံရင်း မကောင်းတဲ့ မိန်းမတွေနဲ့ သွားပျော်ပါးမှာကို တကယ်စိုးရိမ်သွားမိတာပါ။
လိင်ကိစ္စကို လိုအပ်တာထက် ပိုစွဲလမ်းပြီး ရယူလိုမှု ကြီးလွန်းတဲ့ ကိုသန့်စင်ကြောင့် ကျန်တဲ့ မိသားစုတွေ ဘယ်လောက်တောင် ခံစားနာကျင်ရသလဲဆိုတာ သူမအသိဆုံးပါပဲ။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုဘဝတွေဟာ မရောင့်ရဲနိုင်တဲ့ ကာမလွန်ကျူး ဖောက်ပြန်မှုတွေကြောင့် ပြိုကွဲပျက်စီးကြရပါတယ်။
ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သိခဲ့ ခံစားခဲ့ရသူမို့ ဒီလို အဖြစ်မျိုးတွေ ဆက် မမြင်တွေ့ချင်တော့ပါဘူး။ ခေတ်ကိုလည်း ဒီလို ရူးသွပ် မိုက် မဲတဲ့သူမျိုး မဖြစ်စေချင်ပါ။ သူမရဲ့ မထိန်းသိမ်းနိုင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရတဲ့ မိုက် မှားမှုကို သူမပဲ တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းသင့်တယ်လေ။
ဒါကြောင့် သူမနဲ့ စခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သူမနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ ခေတ်ကလည်း သူမစိတ်အနေအထားကို သိပါတယ်။ သူ့အနေနဲ့ အန်တီနဲ့ နောက်ထပ် ဆက် မှားနေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။ သူ့အမေနဲ့ ညီမလေး ငုဝါတို့ကို ထည့်တွက်နေမိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အန်တီနဲ့ အခုလို နေရတဲ့ ကျေနပ်မှုမျိုးကိုလည်း မပျောက်ပျက်ချင်သေးတာ အမှန်ပါ။ သူ့စိတ်တွေလည်း ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမရသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ရက်လောက်တော့ အန်တီ့ကို အဆုံးစွန် ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ မြိုင်ဆိုင်တဲ့ ကာမပွဲတွေ ဆက်ဖြစ်ချင်ပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ.....
"စိတ်ချပါ အန်တီ၊ အန်တီ စိုးရိမ်သလို ကျနော် မဖြစ်စေရပါဘူး။
ဒီနေ့ တစ်ရက်ပြီးရင် ကျနော့် စိတ်ကို ကျနော် ရအောင် ထိန်းပါ့မယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ ကျနော့် စိတ်ကြိုက် လုပ်ခွင့် ပေးပါနော်
ကျနော်..... အန်တီကို အားရပါးရ ထပ်လိုးချင်သေးတယ်"
"အိုကွယ်....."
"နော်..... အန်တီ......
ကျနော့်ကို လိုးခွင့် ပေးပါနော်......"
"အာကွာ..... ဘယ်လိုတွေ ပြောတာလဲ ခေတ်ရာ။
လူဆိုးလေးပဲ။ ကိုယ့်အန်တီကို အဲလို တစ်တစ်ခွခွ ပြောစရာလား"
"အန်တီကလည်း...... လိုးပဲ လိုးပြီးနေတဲ့ဟာကို။
ရှက် မနေပါတော့နဲ့။ ခွင့်ပြုမယ် မဟုတ်လား"
"ပြီးရောကွာ။ ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ အန်တီခွင့်ပြုမယ်နော်။
နောက်ရက်တွေတော့ မရဘူး။ သဘောတူလား"
"တူ..တူတာပေါ့ အန်တီရယ်။ ကျနော် ဝမ်းသာလိုက်တာ။
ဒါပေမယ့် ဒီတစ်နေ့လုံးတော့ အန်တီနဲ့ အစွမ်းကုန် ချစ်ပါရစေနော်.....
အန်တီကလည်း ကျနော့်အကြိုက်တွေကို လိုက်လျောပေးရမယ်နော်..... နော်လို့...."
"အံမယ်..... မဟုတ်တာ လုပ်ဖို့ကို လာပြီး ချွဲနေသေးတယ်။
ခေတ်လေးက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါလည်း သတိထားအုံး.... ဟွန့်....
လုပ်... လုပ်.... ဒီနေ့တော့ ရှင့်စိတ်ကြိုက် ကျမကို အကုန်လုပ်...... ဟုတ်ပြီလား...... ဟွန့်...."
သူ့စိတ်ကြိုက် လိုးဖို့အတွက်ကို ကလေးလို ချွဲနွဲ့ပူဆာနေတဲ့ ခေတ်ကို ကြည့်ကာ သူမ ရယ်ချင်လာမိပါတယ်။ အမြင်လည်း ကပ်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီလိုချွဲပုံလေးက ချစ်စရာလည်း ကောင်းလွန်းနေပြန်ပါတယ်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒီတစ်နေ့တော့ ခေတ် စိတ်ကြိုက် အကုန်လိုက်လျောကာ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်နေမိပါတယ်။ သူမဆီက ကြည်ကြည်သာသာ ခွင့်ပြုတာ ကြားရတော့ ခေတ်မျက်နှာက ဝင်းလက်တောက်ပသွားရပါတော့တယ်။
"ဟီး..... အန်တီ တကယ်ပြောတာနော်။
ကျနော် ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ဒီနေ့တော့ အန်တီက ကျနော့် ချစ်သူပေါ့။
အရမ်းချစ်တယ် အန်တီရယ်.... ရွှတ်"
"အိုကွာ..... လက်တွေကလည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး..... ဟွန့်.....
ဒီက ခေတ်ကို ကလေးမှတ်နေတာ.....
သူက ကိုယ့်အန်တီကို မဟုတ်တာ လုပ်ဖို့ ကြံနေတယ်ပေါ့..... ဟုတ်လား"
"မဟုတ်ပါဘူး အန်တီရယ်၊ အရင်က အန်တီ့အပေါ် ဒီလိုစိတ်တွေ မရှိပါဘူး"
"ဟင်..... ဒါဆို ဘယ်အချိန်က ရှိလိုက်တာလဲ"
"အန်တီ ရေချိုးနေတာကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရပြီးတော့ ကျနော့်စိတ်တွေ ထိန်းမရတော့တာ။
ကျောပေးထားတဲ့ အန်တီ ဖင်ဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေကို တွေ့ပြီး ကျနော် အရမ်းလိုးချင်သွားတာ..... ဟီး..... "
"အံမယ်...... အနေအထိုင် မတတ်တဲ့ ကျမက အပြစ်ဖြစ်ရတယ်ပေါ့.... ဟုတ်လား...... ဟွန့်....
နေပါအုံး..... ခေတ်လေး ဒီလောက် လက်သွက်ပြီး အန်တီ့ကိုတောင် မျောသွားအောင် လုပ်နိုင်တာ... အရင်က အတွေ့အကြုံ ရှိလို့လား"
"မရှိပါဘူး အန်တီရဲ့။ အန်တီက ကျနော့် ပထမဆုံးပါ"
"ဟုတ်ရဲ့လား ခေတ်ရယ်၊ အန်တီတော့ မယုံရဲဘူး။
ပြီးတော့ ခေတ်ဟာကြီးက လူကြီးဟာကြီး ကျနေတာပဲ။
အန်တီတောင် လန့်တယ်"
"ဟင်.... ဘယ်ဟာကြီးကို ပြောတာလဲ"
"လူဆိုးလေး..... ရှင့်ဟာကြီးကို ပြောတာ။ ရှင့်ပစ္စည်းကြီး.....
အံမယ်..... မသိသလိုနဲ့..... ဖွားဖက်တော် လီးထွားထွားကြီးကို ပြောတာ ရှင်းပြီလား။
အမြင်ကပ်လာပြီနော်....... ခေတ်......"
"ဟဲ.... ဒါကို ပြောတာလား။ ကျနော့် လီးက အရွယ်ရောက် ကတည်းက ဒီလိုပါပဲ။
ဂွင်းထု များလို့လား မသိပါဘူး အန်တီရယ်။
လိုးမှ မလိုးဘူးတာ။ ကျနော်က အပြာဗွီဒီယိုတွေထဲမှာပဲ တွေ့ဘူးတာ"
"မလုပ်ဖူးပေလို့ပဲနော်။ ဒီမှာ မျော့သွားတာပဲ"
"ဒီနေ့ အန်တီ့ကို ကျနော် ကြည်ဖူးတဲ့ ကားတွေထဲကလို လိုးချင်တယ်။
ခွင့်ပြုပါနော်"
"သဘော.... သဘော.... ဒီနေ့တော့ ခေတ်လေး ကြည့်ဖူးတဲ့ မဟုတ်ကဟုတ်က ကားတွေထဲကလို ကျမကို လက်တွေ့စမ်းလိုက်ပါတော့။
ဟုတ်ပြီလား။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့က လွဲပြီး အိမ်ထောင်မကျခင်အထိတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်သွားမစမ်းတော့နဲ့နော်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ချစ်လိုက်တာ အန်တီရာ...... "
ရွှတ်.... ပျွတ်..... အု့.... ပျွတ်.... ပျွတ်..... ပလပ်... ပလပ်..... ပျွတ်..... အု့..... ပျွတ်.....
စကားပြောနေရင်းပဲ ခေတ်က ယမင်းရဲ့ ပါးကို တစ်ချက်နမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းကို ငုံကာ စုပ်နမ်းပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြား လျှာနဲ့ ကစားပေးရင်း အပေါ်၊ အောက် နှုတ်ခမ်းလေးများကို အားပါပါ စုပ်နမ်းပေးနေလိုက်ပါတယ်။
လက်ကလည်း အငြိမ်မနေပါဘူး။ ယမင်း လည်ပင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ကို ပွတ်သပ်ပေးနေပါတယ်။ ဒီလို အနမ်း၊ အစုပ်၊ အလျက်နဲ့ အကိုင်အတွယ်၊ အပွတ်အသပ်တွေ ဆက်တိုက်သုံးရင်း နှစ်ယောက်သား ထိုင်နေရာကနေ အိပ်ရာထက်ကို ပြန်လဲကျသွားပါတော့တယ်။
ယမင်းအနေနဲ့ ခေတ်ရဲ့တိုက်စစ်ဆင်မှုတွေ အောက် မှာ အလဲလဲအပြိုပြိုနဲ့ ကျရှုံးရပြန်ပါပြီ။ သူမကိုယ်တိုင်က ခံစစ်ဆင်မှု မလုပ်တော့ဘဲ စိတ်တူကိုယ်တူ အချစ်ပွဲ ကစားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကိုး။ ဒီတော့ ခေတ်ရဲ့ စိုးမိုးပိုင်နိုင်လွန်းတဲ့ အထိအတွေ့ ရေယာဥ္ကျောမှာ လူးကာလွန့်ကာနဲ့ သက်ဆင်းစီးမျောသွားရပါတော့တယ်။
မိန်းမတို့ အားနည်းချက်ကို သိပြီး၊ သူနဲ့အတူ လိုက်ပါစီးမျောရအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ခေတ်ကိုလည်း အံ့ဩမိပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်က အညှာလွယ်နေသလားလို့ ထင်မိရပါတယ်။ ဒီအရင်က ယောက်ျားဆိုရင် ကိုသန့်စင်တစ်ယောက်နဲ့သာ ဒါမျိုး ရင်းရင်းနှီးနှီး နေဖူးတာပါ။
အိမ်ထောင်ရှင်မ တစ်ဦးမို့ တစိမ်းယောက်ျားသားများနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း နေခဲ့ပါတယ်။ ညစ်နွမ်းဖောက်ပြန်တဲ့ စိတ်မျိုးလည်း မပေါ်ခဲ့ပါဘူး။ ခေတ်လေးကတော့ ကိုယ့်သားလို သဘောထားသူမို့ တစိမ်းယောက်ျားသားတစ်ဦးလို့ မသတ်မှတ်မိတာလည်း ပါပါတယ်။
အခုတော့ မမျှော်လင့်တဲ့ အခြေအနေတွေ အောက် မှာ ကိုယ့်သားအရွယ်လေးနဲ့ မှောက် မှားမိရပါပြီ။ ကြုံဆုံနေရတဲ့ ကာမလှိုင်းလုံးကြီးများကိုလည်း မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပါဘူး။ ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ အကျင့်ပျက် မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပါစေတော့။
ပျွတ်.... ပလပ်.... ပလပ်.... အာ့.... ခေတ်ရယ်....
ပျွတ်..... အဟင့်.... အသဲတွေ ယားတယ်ကွာ... ဟင့်.....
"ပျွတ်..... ရှလွတ်..... လှလိုက်တာ အန်တီရယ်.... ရွှတ်..... ကျနော် နမ်း မဝဘူး..... ပျွတ်.... ပျွတ်....
ကျနော့်ကို ပြန်နမ်းလေ...."
"အွန်း..... ပျွတ်...... ပျွတ်.... ရွှတ်.....
လူဆိုးလေးကွာ..... အန်တီ ရင်တွေ မောနေပြီ.... ပျွတ်..... အို့.... ယားတယ်ကွာ"
ခေတ်ကတော့ အန်တီနဲ့ အခုလို နေရတာကို အလွန်ပဲ ကြည်နူးမိတာပါ။ ပြီးတော့ သူ့စိတ်တွေ ထန်သထက် ထန်လာရပါတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ မက္မက္မောမော နမ်းရှိုက်ပေးရင်း အကောင်းဆုံး ခံစားမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ကြိုးစားနေမိပါတယ်။
ရွှမ်းစို အိစက်နေတဲ့ အန်တီနှုတ်ခမ်းလေးတွေဟာ သူ့အတွက် နမ်းစုပ်လို့ မဝနိုင်ပါဘူး။ ပါးမို့မို့လေးတွေ၊ လည်တိုင်စင်းစင်းလေးနဲ့ ရင်ညွန့်ဖွေးဖွေးလေးတွေဟာ တပ်မက္ဖွယ် အကောင်းဆုံး ရတနာတစ်ပါးလိုပါပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ မြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းရှိုက်ပေးရင်း လျှာဖျားလေးနဲ့ တို့ကာ ဆိတ်ကာ ကစားပေးနေမိပါတယ်။
လက်ကလည်း ရင်သားမို့မို့ အိအိလေးတွေအပေါ် ဆုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်ရတာ အရသာရှိလွန်းလှပါတယ်။ မနာတနာလေး ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ရင်း ရင်သားထိပ်လေးတွေကို လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တို့ဆိတ်ဆော့ကစားနေပါသေးတယ်။
ဒါအပြင် ဝမ်းပြင်သားဖွေးဖွေးလေးများအပေါ် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးပြန်တော့ သူပြုသမျှ ခံနေရတဲ့ ယမင်းခမျာ လည်တိုင်ကိုမော့၊ ရင်ကိုကြွလို့ အငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ အူတွေ အသဲတွေထဲကနေ တစ်ကိုယ်လုံး ယားတက်လာပါတယ်။ ခေတ်နှုတ်ခမ်းကို တုန့်ပြန်နမ်းပေးရင်း ကာမဒီရေတွေ တရိပ်ရိပ်တက်နေရပါပြီ။
ဒီလိုနဲ့ ခေတ်ရဲ့ အနမ်းများက နို့အုံတွေအပေါ် တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာပါပြီ။ နို့တွေကို တစ်လုံးစီ ပြောင်းစို့ လျက်နမ်းပေးရင်း လက်နဲ့လည်း ဖျစ်ညှစ်ကိုင်တွယ်နေပါသေးတယ်။ အဲဒီတော့ သူမမှာ ခြေဖျားကနေ ခေါင်းအထိ အဖျားတက်သလို ရှိန်ခနဲ ဖျဥ္းခနဲ ခံစားနေရပါတော့တယ်။
လူမှာလည်း လှိုက်ဖိုရင်ခုန်ရလွန်းလို့ မောလာပါတယ်။ အာခေါင်တွေ ခြောက်သွေ့လာတယ်။ ခါးကိုကော့လိုက်၊ ရင်ကိုမော့လိုက်နဲ့ အငြိမ်မနေနိုင်ပါဘူး။ ပါးစပ်က တိုးတိုးညည်းညူရင်း ကာမဆိပ်တွေ တိုးသထက် တိုးလာရပါတယ်။
ခေတ်ရဲ့လက်ကလည်း သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ �ပွတ်သပ်နေပါတယ်။ ဝမ်းပြင်သားတွေအပေါ် ပြေးလွှားနေရင်း သူမပေါင်တံတလျောက် ပွတ်သပ်ပေးလာပါတယ်။ သူမလည်း ခေတ်ရဲ့လက်တွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပွတ်သပ်နိုင်ဖို့ ပေါင်ကို ခပ်ဟဟလေး ကားပေးမိပါတယ်။
သူမ အဖုတ်ထဲကလည်း မခံနိုင်အောင် လှိုက်လှိုက်ပြီး ယားတက်လာပါတယ်။ ဆစ်ခနဲ စောက်ရည်လေးတွေ ယိုစီးကျနေရပါပြီ။ ဒီအချိန်မှာပဲ ခေတ် လက်ချောင်းလေးတွေက သူမအဖုတ်မွှေးများအပေါ် ရွရွလေး ပွတ်သပ်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ အမွှေးလေးတွေကို ရွရွလေး ဆွဲပြီး ကစားပေးတော့ သူမမှာ အာ့ခနဲ ညည်းညူသံများ လှိုင်လှိုင်ထွက်ပေါ်လာရပါတော့တယ်။
သူမရဲ့ အသိစိတ်တွေဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ကာမမှော်ရုံတောကြီးထဲ ချည်းနင်းဝင်ရောက်နေပါပြီ။ ခေတ် လက် များကလည်း သူမအဖုတ်အကွဲကြောင်း တလျောက် ရွရွလေး ပွတ်သပ်ထိကိုင်နေပါပြီ။ ဒီအခါမှာ သူမ ဖင်တွေကပါ ခေတ်လက်နဲ့အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားပေးနေမိပါတယ်။
ပျွတ်...... ရွှတ်..... အာ့...... ပျွတ်..... ရှလွတ် ...... ဟင့်..... ခေတ်..... အန်တီ အသဲတွေ ယားတယ်ကွာ..... ရွှတ်.... အ...... ဟင့်.... ဟင့်
ခေတ်ရဲ့ အနမ်းများကတော့ တဖြည်းဖြည်း အောက်ဆင်းလာပါပြီ။ ခေတ်က သူမ ဝမ်းဗိုက်သားလေးများနဲ့ ချက်ပေါက်လေးကို လျှာထိပ်ဖျားလေးနဲ့ ထိုးလျက်နမ်းပေးလာပါတယ်။ လက်တစ်ဖက်က နို့တွေကို ဆုပ်ချေဖျစ်ညှစ်ပေးနေပါတယ်။
တစ်ဖက်ကတော့ အရည်တစိမ့်စိမ့် ထွက်နေတဲ့ အဖုတ်အကွဲကြောင်း တလျောက် ပွတ်တိုက်ကစားပေးရင်း၊ အစိလေးကိုလည်း ထိုးပွတ် ထိခတ်လို့ နေပါသေးတယ်။ ခေတ်အနမ်းများ ဆီးခုံပေါ်ကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ...........
"ခေတ်လေး၊ အန်တီ့အောက်က ညစ်ပတ်နေတယ်လေ။
မနမ်းတော့နဲ့နော်။ အရည်တွေ ရှိနေတယ်''
ရှူး..... ရွှတ်....
"အိုကွယ်..... ခေတ်ရယ်..... ညစ်ပတ်နေတဲ့ ဟာကို"
"မညစ်ပတ်ပါဘူး အန်တီရယ်။ ဒီအရည်တွေက ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အရည်တွေလေ။
ကျနော်..... အန်တီ့အဖုတ်လေးကို လျက်ချင်သေးတယ်"
"ဟာကွာ၊ ဒါဆို အန်တီ ရေဆေးလိုက် မယ်လေ။
သန့်ရှင်းပြီးတော့မှ ခေတ်စိတ်ကြိုက် လုပ်ကွာ.... နော်"
"ကြာပါတယ် အန်တီရယ်၊ ကျနော် နမ်းချင်နေပြီ......."
ပျွတ်..... ရွှတ်..... ရှူး..... အို့..... အာ...... ပျွတ်..... ပျွတ်..... ပလွတ်.... အာ့..... ရှီး.....
"ညစ်ပတ်နေတာ.... လျှာနဲ့ မလျက်ပါနဲ့ ဆိုတာကိုကွာ.... ရှီး.... အဟင့်...."
ပလပ်.... ပျွတ်..... ရွှတ်.... အာ့..... ကောင်းလား အန်တီ..... ကျနော် လျက်ပေးတာ...... ပလပ်.... ပလပ်..... ပျွတ်
ပလပ်.... ရွှတ်....အာ့....အဟင့်..... ကောင်းပါတယ်.... ခေတ်..... လျက်ပေးတာ....ပလပ်....ပျွတ်..... အားနာလိုက်တာ ခေတ်ရယ်...... ပျွတ်..... ပျွတ်..... ပလပ်..... ရွှတ် ....အို့.....ရှီး
ခေတ်ကတော့ ယမင်းရဲ့ တားဆီးမှုကို လက် မခံတော့ဘဲ လျှာစွမ်းကောင်းကောင်း ပြနေခဲ့ပါပြီ။ သူမ တကယ်ကို အားနာရှက်ရွံ့မိတာပါ။ ပထမတစ်ချီ ပြီးထားတဲ့ သူမရဲ့ စောက်ရည်တွေနဲ့ ခေတ်ရဲ့သုတ်ရည်တွေဟာ ဆီးခုံ၊ အဖုတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ပေါင်ခြံတဝိုက် မှာ မနည်းမနောလေ။
သူမ ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ဒီအရည်တွေကြောင့် စီးကပ်ကပ်နဲ့ ဖြစ်နေတုန်းပါ။ ဒါတွေကို လုံးဝ မသန့်ရှင်းရသေးတဲ့ အချိန်မှာ ခေတ်က ပါးစပ်နဲ့ နမ်းရုံတင်မကဘဲ လျှာနဲ့ပါ သိမ်းလျက်နေသေးတာလေ။ ပြီးတော့ သူမအဖုတ် အထဲကို လျှာထိုးသွင်းပြီး အဖုတ်အတွင်းသားတွေကို လျက်စုပ် ပွတ်တိုက်နဲ့ ကစားပေးနေပါသေးတယ်။
ဒီတော့ သူမစောက်ရည် အောက်သိုးသိုးတွေနဲ့ ခေတ် သုတ်ရည် စိမ်းစွေစွေ ညှီစို့စို့တွေက ခေတ် ပါးစပ်ထဲ ဝင်ကုန်တော့မှာပါ။ ဒါကို အားနာရှက်ရွံ့ပြီး သူမခေါင်းထောင်တာ တားမြစ်ရခြင်းပါ။ ဒါပေမယ့် ခေတ်ကတော့ ထိုအရည်တွေကို မျိုချပစ်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
သူမလည်း အရမ်းကို အားနာသွားသလို ခေတ်လေးကို ကာမစိတ်ကို အရင်းခံတဲ့ ကြည်နူး၊ ကြင်နာမှုတွေ ပိုတိုးသွားရပါတယ်။ ဒီလို ပြီးထားတဲ့ အရည်တွေရဲ့ အနံ့အသက်နဲ့ အရသာကို သူမကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ အရင် ညားကာစ အချိန်တွေတုန်းက ကိုသန့်စင်တောင်းဆိုလို့ ဒီလို ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေကို လျက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်လေ။
ဒါပေမယ့် ဒီလို အနံ့အသက်နဲ့ အရသာတွေကို သူမ မနှစ်မြို့ခဲ့ပါဘူး။ အော်ဂလီဆန်စေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကတော့ မလုပ်ပေးချင်ပေမယ့် ကျေးဇူးရှင် ယောက်ျားရဲ့ လိုအင်တွေကို ကြိတ်မှိတ်လုပ်ပေးခဲ့ရတာကို ပြန်အမှတ်ရမိပါသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ သူမ မနှစ်မြို့ဘဲ ရှောင်ဖယ်ခဲ့လို့ ကိုသန့်စင်ကလည်း မခိုင်းတော့ပါဘူး။
အခုတော့ ဒီအရည်တွေကို ခေတ်က လျှာနဲ့သိမ်းကာ လျက်နေသလို မျိုပါချနေပါသေးတယ်။ အားနာလို့ တားဆီးပေမယ့် ခေတ်ရဲ့ လျှာဖျားလေးအောက် မှာ သူမ အဖျားတက်သလို တဆက်ဆက်တုန်ခါရင်း အားအင်မဲ့ရပြန်ပါပြီ။ ဒါကြောင့် ထပ်မတားဆီးမိတော့ပါဘူး။
သူမ အသိစိတ်က အားနာပြီး ငြင်းဆန်နေပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ပေါင်တွေကို ပိုကားပေးမိပါတယ်။ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တဆက်ဆက်တုန်ခါလို့ လောကကြီးနဲ့ အဆက်ပြတ်နေပါတော့တယ်။
ရှလွတ်..... အ.....ရှလွတ်.... ပျွတ်....အာ့.... ခေတ်...... ပလပ်.....ပလပ်.....အု့....
ပလွပ်..... ကောင်း ....ပလပ်..... တယ်......အာ့.....ရှလွတ်...... ပျွတ်..... ပလပ်..... ပလပ်.... အို့..... ပလပ် .... ရှီး....
"ခေတ်ရယ်.... ဟင်း..... ဘယ်လိုတွေ လုပ်နေတာလဲ..... အာ့.... ရှီး....
အန်တီ့ အသဲတွေ ပြုတ်ထွက်ကုန်ပြီလား မသိပါဘူး.... ဟင့်.... ဟင့်.... အာ့....."
ခေတ်ရဲ့ လက်တွေကလည်း အငြိမ်မနေပါဘူး။ သူမကို အဖုတ်လျက်ပေးနေရင်း နို့တွေကို ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင် ပေးနေပါသေးတယ်။ ပေါင်တံတွေကို ပွတ်လိုက်၊ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားတွေအပေါ် ပွတ်လိုက်၊ အစိကို ချေပေးလိုက်နဲ့ တရက်ဆက် ပြုလုပ်ပေးနေတာပါ။
ဒီတော့ ခေတ်ပြုသမျှ အောက်က ခံပေးနေရတဲ့ သူမမှာ အငြိမ်မနေနိုင်အောင် အရသာတွေ ဆထက်တပိုး တိုးနေရတာပေါ့။ ပေါင်တွေကို စုလိုက်ကားလိုက်၊ ဖင်ကြီး ကြွလိုက် နိမ့်လိုက်၊ ဘေးဘယ်ညာ ရမ်းခါလိုက်နဲ့ အငြိမ်မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
ခေတ်က အဖုတ်ထဲကို လျှာနဲ့ ထိုးကာ လိုးပေးသလို လုပ်လိုက်ရင် သူမမျက်လုံးထဲ မီးများ ပွင့်သွားသလို တစ်ကိုယ်လုံး ခါဆင်းသွား ပါတော့တယ်။ လူမှာလည်း တရှိန်ရှိန်နဲ့ ကာမဆိပ်များ တက်ကာ ကာမ ယင်းများထနေရပါပြီ။
သူမ အဖုတ်ထဲကလည်း အီစိမ့်ပြီး ကျိန်းတက်လာရပါတယ်။ ရှေ့မှာ နှစ်ခါပြီးထားရတဲ့ အဖုတ်လေးက နူးညံ့ပြီး အိစက်နေမှာလေ။ အခုလို လျှာနဲ့ ထိုးကာ အလျက်ခံရတော့ အရည်တွေ တစိမ့်စိမ့် ထွက်ကျလာပြီး ကျဥ္တက်လာရတော့တာပေါ့။ ဒီတော့ သူမဖင်ကြီး ယမ်းခါနေရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ ခေတ်ခေါင်းက ဆံပင်များကို ထိုးပွ ပွတ်ဆွဲပေးနေမိရင်း အဆက် မပြတ် ညည်းညူနေရပါတယ်။ ဒီလိုပုံနဲ့ဆိုရင် သူမ အထွဋ်အထိပ် ရောက်တော့မှာပါ။ ပထမဆုံးတစ်ခါမှာလည်း ခေတ်လျှာဖျားအောက် မှာပဲ တစ်ချီပြီးခဲ့ရတယ် မဟုတ်ပါလား။
အခု ဆက်တိုက်ကြီး အဖုတ် ကောင်းကောင်း လျက်ခံရတာနဲ့ပင် ကျိန်းစက်ပြီး ကျဥ္တက်နေရပါပြီ။ အရသာကလည်း ပြောမပြတတ်လောက်အောင် ကောင်းနေရပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ခေတ်လီးကြီးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် အားရပါးရ အလိုးခံကာပဲ ပြီးလိုက်ချင်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမကို မရွံမရှာ လျက်စုပ်နမ်းပြီး ပြုစုပေးနေတဲ့ ခေတ်လေးကိုလည်း အနားပေးချင်ပါသေးတယ်။ ပထမတစ်ခါတုန်းက ခေတ်ကို မလုပ်ပေးခဲ့ရတဲ့ ပြုစုနည်းတွေနဲ့ ပြန်ပြီး ပြုစုပေးကာ ခေတ်လေး အရသာရှိသွားတာကို မြင်ချင်တဲ့စိတ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း ၃၉ ဆက်ရန်
Comments
Post a Comment